『 بَعدِ آدم‌ها 』

یه چیز عجیبی درباره‌ی زمان وجود داره. وقتی تو یه لحظه زندگی میکنی، فکر میکنی این حال و هوا قراره تا ابد ادامه داشته باشه. فکر میکنی همیشه همین آدم میمونی، همین چیزها برات مهم میمونن، همین دغدغه‌ها ذهنت رو درگیر میکنن. اما بعد از چند سال به عقب نگاه میکنی و میبینی برای چیزهایی ناراحت بودی که حتی یادت نمیاد چی بودن. برای چیزهایی جنگیدی که امروز هیچ ارزشی برات ندارن. و اونجاست که میفهمی زندگی بیشتر از اینکه درباره‌ی نگه داشتن باشه، درباره‌ی رها کردن بوده. رها کردن آدم‌ها، رها کردن خاطره‌ها، رها کردن نسخه‌های قدیمی خودت. و شاید بزرگ شدن همین باشه.

اینکه یه روز به گذشته نگاه کنی میبینی همه چیز عوض شدن، از جمله خودت.

گاهی دلیل اینکه نمیتونیم یه نفر رو ببخشیم اینه که نمیتونیم خودمون رو ببخشیم، چون یه روزی، یه ساعتی، حتی بیشتر از خودمون به اون آدم اعتماد کردیم و ازش انتظار داشتیم، در واقع ما حماقت خودمون رو نمیتونیم ببخشیم و فراموش کنیم. اصل ماجرا اینجاست.

دلتنگ شدن ربطی به آخرین زمانی که همو دیدین نداره، هروقت کاریو انجام دادی و آرزو کردی کاش اون آدم باهات بود و همراهت بود، یعنی دلتنگشی.

در موردش کاری از دستم برنمی‌آد جز این‌که فقط قبول کنم بعضی چیزها از کنترل من خارجه و هرچقدر هم بخوام، همیشه یه جایی هست که ناچار می‌شم با واقعیت روبه‌رو بشم.

امروز اول تابستونه ☀️ هزاران سال پیش تو ایران، مردم تو جشن «آب‌پاشان» با خنده و آب‌پاشی به استقبال گرما می‌رفتن؛ جشنی ساده اما پر از زندگی. امیدوارم تابستون برای همه‌مون پر از حال خوب، خبرهای خوب و اتفاق‌های خوب باشه. 🌿❤

این بار خداحافظی نمیکنم که کسی جلوم رو بگیره. نمینویسم که کسی متقاعدم کنه بمونم. نمیگم خسته‌ام که کسی حالم رو بپرسه. فقط به یه جایی رسیدم که دیگه توان ادامه دادن ندارم. توان امیدوار شدن به چیزهایی که هر بار ناامیدم کردن. توان منتظر موندن برای آدم‌هایی که تصمیمشون رو مدت‌ها پیش گرفته بودن. توان نگه داشتن چیزی که از یه طرف رها شده بود. برای اولین بار نمیخوام بجنگم. نمیخوام ثابت کنم که چقدر تلاش کردم. نمیخوام کسی بفهمه حق با کی بود. فقط میخوام تمومش کنم. چون بعضی خداحافظی‌ها از دلخوری به وجود نمیان، از خستگی به وجود میان.

من از آدم‌ها ناامید نشدم، از امیدی خسته شدم که هر بار بهم میگفت: شاید این بار فرق داشته باشه.

امشب همزمان تنگه هرمز و تنگه بیرانوند بسته بود‌.🗿🗿

آدما میتونن تورو از همه چی متنفر کنن، از آهنگ مورد علاقت، از خیابونا، از زمین، از زمان حتی از خودت. پ.ن: ولی تو با شناختن خودت و با ایجاد یک شخصیت جدید کامبک بزن.

به یاد داشته باش؛ آنچه از دست دادی برای تو آفریده نشده و آنچه برای تو آفریده شده را هرگز از دست نخواهی داد.