『 بَعدِ آدم‌ها 』

متاسفانه در دورانی زندگی می‌کنیم که آدم‌ها به چیزهایی که باید از اون‌ها «خجالت» بکشن، دارن «افتخار» می‌کنن.

دلِ آدم خر که نیست؛ میفهمه! مثلاً هیچوقت از بابام نپرسیدم دوستم داری بابا؟! یا تا حالا از مامانم نپرسیدم، مامان واقعا دوسم داری؟! وقتی ازت میپرسم دوسم داری؟ میپرسم واقعنی دوسم داری؟ میپرسم هنوزم مثل قبل دوسم داری؟! یعنی ی جای کار دوست داشتنت میلنگه، یعنی پای عاشقیت میلنگه؛ بدم میلنگه… دل آدم که خر نیست شعور داره حالیشه میفهمه..!

یکی از دوستام بیمارستان بستری شده، زنگ زدم بیمارستان حالش را بپرسم، دیدم خودش جواب داد، می‌گم تو چرا جواب می‌دی؟ می‌گه داشتم رد می‌شدم دیدم تلفن بخش زنگ می‌خوره جواب دادم 🤣

از این به بعد تصمیم گرفتم صفر و ۱۰۰ و کنار بزارم و با ادما عین خودشون رفتار کنم. خبر گرفتن؟ خبر میگیرم پیام دادن؟ پیام میدم زنگ زدن؟ زنگ میزنم تو ارتباط های امروز ۱۰۰ بودن توهین به شعور خود ادمه. امان از این انسان های خودشیفته.

نوشته: عیبی نداره اگه احساساتی در دلتون هست که دیگران نمی‌تونن بفهمن. حالا مگه بابت اون احساساتی که تونستن بفهمن چه گلی به سرتون زدن؟

؛

با دلار دویست هزار تومنی به خودمم نمیتونم قول خوشبختی بدم،چه برسه به دختر مردم.

کسی که کنارش نتونی خودِ واقعیت باشی و وقتایی که می‌خوای بلند فکر کنی، هی با خودت کلنجار بری که «نکنه ناراحت بشه، نکنه قهر کنه، نکنه ترکم کنه» و مجبور شی نقش بازی کنی، آدمِ درست زندگی تو نیست

بخندیددددد

میدونستید اگر یک طوطی و یک قورباغه باهم ازدواج کنند بچشون چی میشه؟ میشه قوطییی خخخخ

یه وقتایی یه چیزی میفهمی که شاید از نظر بقیه خیلی بزرگ نباشه ولی برای تو کافیه که نگاهت به یه آدم عوض بشه. نه به خاطر خود اون اتفاق، به خاطر اینکه میفهمی چقدر چیزها رو ندیده بودی، چقدر ازش دفاع کردی، چقدر به نیتش شک نکردی، چقدر گفتی «حتما یه دلیلی داره». و حالا میفهمی دلیلی وجود نداشته؛ فقط تو زیادی خوب فکر میکردی.

بعضی حقیقت‌ها آدم رو عصبانی نمیکنن؛ فقط باعث میشن از اعتمادی که با تمام وجودت دادی، دلت بگیره.

‏ببینید حتی گوربه‌ها هم دیت میرن اما من نه.