『 بَعدِ آدم‌ها 』

دیگر سرزنده نبود. بیشتر اوقاتش به دل‌نگرانی می‌گذشت. انرژی‌ای که روزگاری صرف عشق‌ ورزیدن به زندگی می‌کرد، حالا داشت صرف دوام‌ آوردنش می‌شد.

‏دل‌مردگی همینه. زیاد می‌خوابی، حوصله‌ی انجام هیچ‌کاری رو نداری درصورتی که می‌دونی آیندت تو خطره، دیر سین می‌زنی،ادم‌ها رو نادیده می‌گیری، قرارها رو کنسل می‌کنی، استرست نسبت به کوچیک‌ترین چیزها بالاست،دیدت منفیه،اکثر مواقع غمگینی. دل‌مرده‌ترین‌ ورژنم رو دارم زندگی می‌کنم این روزها

وضعیتی که این چهل روز گذروندیم، دقیقاً با جمله‌ی شاهرخ مسکوب توصیف می‌شه: «گفت: نمردیم و چه چیزها دیدیم. گفتم: ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم.» تسلیت به همه مردم عزیزمون و خانواده‌های داغ‌دیده 🖤

کاش میشد ازونایی که دنیارو ترک کردند پرسید ؛ اندوه پایان یافت ؟

حتی اگر روزی هم این غم پایان یابد ، من دیگر شاد زیستن را از یاد برده ام.

قرن‌هاست که ما ملّتِ فردا هستیم. در زندگیِ غم‌انگیزمان امروزْ نداریم، و همه چیزمان شده: ان‌شاءاللّه دُرُست خواهد شد، برادر! ✍ نادر ابراهیمی

«آن لحظه‌ها جوانی ما بود آن لحظه‌ها که روح، در آن‌ها مثلِ نگاهِ آهوی کوهی بر دشت و بر گریوه رها بود. زان لحظه‌ها چه‌گونه توانیم جز با درود و تلخیِ بدرود یادکرد آن لحظه‌ها که خوب‌ترین‌ها از سال‌های عُمرِ خدا بود. آن لحظه‌ها، جوانیِ ما بود.»

ما همانند شیشه بودیم ؛ اگر پاکمان میکردند میدرخشیدیم ، اما آنها شکستند و ما هم بریدیم.

فردا و پس فردا ی ایران غمگینه ۴۰ روز گذشت و این داغ هنوز تازه‌ست. روحشان شاد 💔🖤

در من بسیاری چیزها از بین رفته است که گمان میکردم تا ابد ماندگارند.

این رو هم هندل میکنی و میگذرونی و بعدش میبینی انقدرها هم که تو ذهنت بزرگش کردی بزرگ نبود.

نترس، یه خورده جسارت داشته باش. چیزی نیست. فقط دنیاست که به آخر رسیده. همیشه همین‌طوره.

کلامت را بالا ببر، نه صدایت را این باران است که باعث رشد گل‌ها می‌شود، نه رعد و برق.