『 بَعدِ آدم‌ها 』

فرق من سبیل با بدون سبیل دوبرابره پسر با ریش و بی ریشه دیگه نمیزنممممم🗿🗿

جوری که تابستون امسال داره میگذره:

. این سالها درس‌های زیادی بهم داد، اما مهم‌ترینش این بود: هیچ‌کس جز خودت نمی‌تونه دوباره تو رو سر پا کنه. هیچ‌کس جز خودت نمی‌تونه دستت رو بگیره و از عمیق‌ترین چاله‌ای که افتادی بیرونت بیاره. ممکنه آدم‌ها کنارت باشن، کمکت کنن، دلداری‌ت بدن، اما در نهایت این خودتی که باید تصمیم بگیری بلند شی، خودت رو جمع‌وجور کنی و دوباره ادامه بدی.

بوکوفسکی میگه: «گاهی که صبح از رختخواب بیرون می‌آیی با خود می‌اندیشی که دیگر طاقتش را نداری؛ اما از درون خنده‌ات میگیرد، چون تمام دفعات دیگری که این حس را داشته‌ای به یاد می‌آوری.» با همه خستگیت، صبحت بخیر. تو خیلی قوی هستی و طاقتش رو داری

امیدوارم هیچوقت آدم مورد علاقت به غریبه تبدیل نشه اما این اتفاق میوفته و تو خیلی صدمه میبینی، قلبت میشکنه، غمگین میشی، عصبی میشی، بی‌اعتماد میشی، احتمالا از خودت سوالاتی مثل "چجوری انقدر زود یادش رفت؟" یا "یعنی اصلا براش مهم نبود؟" رو بپرسی، احتمالا بری دوباره تمام پیام‌هاتونو بخونی، احتمالا خودتو سرزنش کنی بابت خیلی چیزا و احتمالا گاهی دلت براش تنگ بشه، فرقی نمیکنه دوستت بوده یا پارتنرت، فرقی نمیکنه چقدر وقت گذاشتی براش و چقدر برات مهم بوده، عکساشو پاک کن، پیاماشو پاک کن، خودتو سرزنش نکن، احساس ناکافی بودن نکن؛ تو تمام تلاشت رو کردی، تو باید از هر دوره‌ای از زندگیت بگذری.

‏این جمله‌ی یونگ رو خیلی دوست دارم؛ خودت را بساز تا آدم امنی شوی برای روزهایی که نمی‌شود به کسی پناه برد

دیگر خبری از میگذرد نبود؛هر غمی آمد کماکان ماند.

نسل ۸۰ : نسلی سخت کوش با آرزوهای بزرگ اما بدشانس

نمیدونم میفهمی یا نه ؛ ولی از بودنایی که شبیه نبودنه متنفرم.

شاید دردناک‌ترین بخش ناعادلانه بودن زندگی اینه که مجبوری بهای اشتباه‌هایی رو بدی که هیچ نقشی در ایجادشون نداشتی؛ اشتباه‌های خانواده، جامعه یا حتی نسل‌های قبل از خودت.

شازده کوچولو پرسید: آدما دنیاشون چقدر جمعیت داره؟ روباه جواب داد: بعضیا هفت میلیارد، هشت میلیارد بعضیا یه نفر.

پنجره! بگشای از هم چون کتاب قصه ی خورشید تا امید باز جوید در صدف های دهان رنج صبح مرواریدی تابش را به ژرفاژرف این دریای دورافتاده نومید!

زندگی شبیه یه آینه‌ست. هر روز روبه‌روش می‌ایستی اما تغییراتش رو همون لحظه نمیبینی. هیچکس یه شبه خسته نمیشه، یه شبه سرد نمیشه، یه شبه بی‌تفاوت نمیشه. همه‌چیز ذره‌ ذره اتفاق میفته. هر دلخوری، هر ناامیدی، هر تجربه، یه خط نازک روی روحت میکشه. اونقدر آروم که خودت هم متوجهش نمیشی. تا یه روز که به خودت نگاه میکنی و میبینی دیگه اون آدم سابق نیستی.

نه چون زمان عوضت کرده، چون هر اتفاقی که ازش گذشتی، یه تیکه از تورو با خودش برده.