𝑼𝒏𝒔𝒂𝒊𝒅💔

امشب فهمیدم بیشتر از هرچیزی ازت تنفر دارم

کاش از اول اینهمه خاطره نمیساخت.

ولی من فقط به اون مشاورم افتخار میکنم که همیشه مثل نور بوده تو زندگیمم 🫠❤️

شمارو نمیدونم ولی من اگه برگردم عقب، هر متن بلندی که برای کسی فرستاده بودم یا توضیحی داده بودم رو پاک می‌کنم و به جاش می‌نویسم «باشه»؛ هیچ چیز و هیچ کسی ارزشش رو نداشت.

یسری زخم‌ها باید باز بمونن تا یادت بندازن که دیگه مسیرو گم نکنی.

خواستنمو دیدی؟ حالا بشین نخواستنمو تماشا کن پسر نازم😌

دیدی آخر تو مسابقه من بیشتر دوست دارم برنده شدم؟

‏چقد احمق به نظر می‌رسیدم وقتی او می‌تونست تموم روز رو بدون صحبت کردن با من بگذرونه، در حالی که من هر دو دقیقه یک بار تلفنم رو چک می‌کردم تا ببینم به من پیام داده یا نه.

یه مدت فکر میکردم آدم‌ها باعث حال بدمن. فکر میکردم چون کمتر از چیزی که انتظار داشتم دوستم داشتن، چون نفهمیدنم که من اینقدر خسته و ناراحتم. بعد یه جایی فهمیدم بخش زیادی از این خستگی از خودم بوده. از اینکه زیادی توضیح میدادم تا فهمیده بشم. زیادی منتظر بودم یکی حالمو بپرسه. زیادی از آدما چیزی میخواستم که شاید هیچوقت قرار نبوده بهم بدن. کم‌ کم یاد گرفتم همه قرار نیست بمونن، همه قرار نیست درکم کنن، و همه قرار نیست همونقدری که من اهمیت میدم، اهمیت بدن. از اون موقع دیگه دنبال کسی نرفتم که منو انتخاب کنه. دیگه دنبال یه نفر نبودم که نجاتم بده یا حالمو خوب کنه. نشستم و آروم آروم یاد گرفتم خودم از پس خودم بربیام. و عجیب ترین قسمتش ماجرا اینه که از وقتی که از آدما کمتر انتظار دارم، کمتر هم ازشون دلخور شدم.

یه چیز عجیبی درباره‌ی زمان وجود داره. وقتی تو یه لحظه زندگی میکنی، فکر میکنی این حال و هوا قراره تا ابد ادامه داشته باشه. فکر میکنی همیشه همین آدم میمونی، همین چیزها برات مهم میمونن، همین دغدغه‌ها ذهنت رو درگیر میکنن. اما بعد از چند سال به عقب نگاه میکنی و میبینی برای چیزهایی ناراحت بودی که حتی یادت نمیاد چی بودن. برای چیزهایی جنگیدی که امروز هیچ ارزشی برات ندارن. و اونجاست که میفهمی زندگی بیشتر از اینکه درباره‌ی نگه داشتن باشه، درباره‌ی رها کردن بوده. رها کردن آدم‌ها، رها کردن خاطره‌ها، رها کردن نسخه‌های قدیمی خودت. و شاید بزرگ شدن همین باشه. اینکه یه روز به گذشته نگاه کنی میبینی همه چیز عوض شدن، از جمله خودت.

احمقانه ترین کار که توی این دنیا میشه کرد با کسی‌که دوسش داری مثل دوست رفتار کنی.

ی روزی دستامو تنها گذاشتی الان بخوای هم نمیشه لمسش کنیی:)))

حسم بهت دیگ شد مسخره 🙂

به خاطر تمام صمیمیت های بیجایی که با انسان های بی ارزش داشتم، از خودم معذرت میخوام:))

ما فکر می کنیـم بـدترین درد ، از دست دادن کسی است که دوستش داریم ، اما حقیقت این است که بزرگترین درد این است : از دست دادن خودمان و از یاد بردن اینکه " کی " هستیم و چقدر ارزش داریم...

کاری ک اون کرد:

امیدوارم هیچوقت آدم مورد علاقت به غریبه تبدیل نشه اما این اتفاق میوفته و تو خیلی صدمه میبینی، قلبت میشکنه، غمگین میشی، عصبی میشی، بی‌اعتماد میشی، احتمالا از خودت سوالاتی مثل "چجوری انقدر زود یادش رفت؟" یا "یعنی اصلا براش مهم نبود؟" رو بپرسی، احتمالا بری دوباره تمام پیام‌هاتونو بخونی، احتمالا خودتو سرزنش کنی بابت خیلی چیزا و احتمالا گاهی دلت براش تنگ بشه، فرقی نمیکنه دوستت بوده یا پارتنرت، فرقی نمیکنه چقدر وقت گذاشتی براش و چقدر برات مهم بوده، عکساشو پاک کن، پیاماشو پاک کن، خودتو سرزنش نکن، احساس ناکافی بودن نکن؛ تو تمام تلاشت رو کردی، تو باید از هر دوره‌ای از زندگیت بگذری.