𝑼𝒏𝒔𝒂𝒊𝒅💔

ی روز خوب میادد🙂🤍

زمان، لیاقتِ هرکسی رو نشون میده.

گاهی تمامِ عشق به دور ایستادن است.

هرکسی سزاوار فرصتی دیگر است،اما نه برای همان اشتباه.

و ماه از من پرسید؛ کجاست آدمی که مرا با او قیاس میکردی.

من واقعا دلم میشکنه وقتی آدم ها اونقدری که دوسشون داشتم؛ دوستم ندارن.

نصف عمرمو یا خواب بودم یا منتظرِ تکست تو.

سخت‌ ترین بخش بزرگ شدن از دست دادن آدم‌ها نیست؛ از دست دادن تصویریه که ازشون توی ذهن خودت ساخته بودی. وقتی میفهمی اون همه اعتمادی که داشتی، اون همه ارزشی که براشون قائل بودی، فقط توی ذهن خودت واقعی بوده. بعد از اون، دیگه کسی نمیتونه مثل قبل غافلگیرت کنه. نه چون بی‌احساس شدی، نه چون دیگه دوست داشتن رو بلد نیستی، فقط یاد گرفتی بین چیزی که آدم‌ها میگن و چیزی که واقعا هستن، همیشه یه فاصله وجود داره. از یه جایی به بعد، دلت از آدم‌ها نمیشکنه؛ فقط نگاهت بهشون عوض میشه.

حق با آرتا بود “ اونی که ازش انتظار داری یهو بهت قول میده و زود میزنه زیرش “

اگه شرايطمون برعكس بود من هيچوقت كاری كه تو باهام كردی رو نميكردم .

‏رازش اینه که جدی نگیری.

زخم‌ها خوب می‌شوند، اما این خوب شدن، با مثل روز اول شدن بسیار تفاوت دارد.

اون قسمتی از من که سعی میکرد آدمارو نگه داره کاملا از بین رفته.

کاش میشد قلبم رو از سینم بکشم بیرون، دیگه خیلی داره اذیتم میکنه.

ولی من دنیارو بدونِ خنده‌هات نمیخوام، ماهِ من.

از اون تیکه‌ی مغز که بعد از قطع ارتباط فقط قسمت‌های خوب اون رابطه رو یادآوری می‌کنه بدم میاد، یادت رفته چطوری بگا رفتی؟

تو بیا مست در آغوش من و دل خوش دار مستی‌ات با بغلت هر دو گناهش با من.

چشمی که از تو پر شده به هیچکسِ دیگه نگاه نمیکنه چه باشی چه نباشی.

من ذاتا آدم شادی نیستم، اما با تو بودن خیلی از درد و رنجامو کم میکنه.

بله تو بردی من نمیتونم هیچ کسیو مثل تو دوست داشته باشم.