نِدای‌مآه.

بعضی وقت‌ها یه چیزی می‌خوای که خیلیییی برات مهمه؛ مثل قبول شدن یک پیشنهاد، قبولی توی یک امتحان یا حتی برنده شدن توی یک مسابقه و... اما وقتی اتفاق نمی‌افته، خیلی‌هامون می‌گیم: «واییییی خدا دوسم نداره...» تعداد خیلی کمی از ما حتی توی بدترین لحظات، خدا رو شکر می‌کنیم. من واقعاً این‌جوری بودم که هر اتفاقی می‌افتاد، می‌گفتم: «خدا دوسم نداره.» اما امسال، وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم اون اتفاقی که فکر می‌کردم اگر نیفته، همه‌ی زندگی‌م تموم می‌شه، اتفاق نیفتاد. اوایلش اصلاً نمی‌تونستم باهاش کنار بیام؛ چون به طرز خیلی، خیلی، خیلی عجیبی به اتفاق افتادنش امید داشتم. اما حالا با خودم می‌گم: «وای خدای من... حالا می‌فهمم چرا با تمام تلاش‌هایی که کردم و تمام امیدی که داشتم، اون اتفاق نیفتاد.» چون اگر اتفاق می‌افتاد، شاید هیچ‌وقت از تصمیمی که به‌خاطر نیفتادنش مجبور شدم بگیرم، این‌قدر راضی نمی‌شدم. گاهی چیزی که ما اسمش را «نرسیدن» می‌ذاریم، شاید همون چیزی باشه که ما رو به جایی می‌رسونه که باید برسیم و میتونم بگم که هر وقت امید داشتین به خدا و واقعا هم تلاش کردین اگه چیزی که شما میخواستین عدد ۷۰ از ۱۰۰ باشه خدا بهتون ۱۷۰ میده ... پس در هر لحظه شکر خدا رو به‌جا بیارید و هیچ‌وقت از رحمتش ناامید نشید. 🫶💙