پناهِ بی‌پناهྀི

چنان که با تو درآمیخته‌ام یقین دارم که با من از نفس اولین عجین بودی

پسرک، موش کور، روباه و اسب_چارلی مکسی

خسرو شکیبایی

از برای خاطر اغیار خوارم می‌کنی من چه کردم کاینچنین بی‌اعتبارم می‌کنی روزگاری آنچه با من کرد استغنای تو گر بگویم گریه‌ها بر روزگارم می‌کنی گر نمی‌آیم به سوی بزمت از شرمندگیست زانکه هر دم پیش جمعی شرمسارم می‌کنی گر بدانی حال من گریان شوی بی‌اختیار ای که منع گریه بی‌اختیارم می‌کنی گفته‌ای تدبیر کارت می‌کنم وحشی منال رفت کار از دست کی تدبیر کارم می‌کنی

امیدوارم شادی همیشه راه خونه‌ت رو پیدا کنه.

🎬وینچنزو

دیالوگ

کلیدر_محمود دولت‌آبادی

مولانا

ماه؟ مگه چشم‌های خودت رو تا حالا ندیدی؟

ابله_داستایفسکی

ز اندازه بیرون تشنه‌ام، ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن، وآن گه بده اصحاب را من نیز چشم از خواب خوش، بر می‌نکردم پیش از این روز فراق دوستان، «شب‌خوش» بگفتم خواب را هر پارسا را کآن صنم، در پیش مسجد بگذرد چشمش بر ابرو افکند، باطل کند محراب را من صید وحشی نیستم، در بند جانِ خویشتن گر وی به تیرم می‌زند، اِستاده‌ام نُشّاب را مقدار یار هم‌نفس، چون من نداند هیچ‌کس ماهی که بر خشک اوفتد، قیمت بداند آب را وقتی در آبی تا میان، دستی و پایی می‌زدم اکنون همان پنداشتم، دریای بی‌پایاب را امروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتم آن گه حکایت گویمت، درد دل غرقاب را گر بی‌وفایی کردمی، یَرغو به قاآن بردمی کآن کافر اَعدا می‌کشد، وین سنگ‌دل اَحباب را فریاد می‌دارد رقیب، از دست مشتاقان او آواز مطرب در سرا، زحمت بُوَد بواب را «سعدی! چو جورش می‌بری، نزدیک او دیگر مرو» ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را

Shrinking

دیالوگ