ققنوس «ایران آینده »

نوبت شما هم خواهد رسید ! جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار نمایش از یک کلاس درس شروع می شود. استاد بی مقدمه به یکی از دانشجوبان دختر اشاره می کند و از او می خواهد کلاس را ترک کند. آن هم بدون علت. کسی معترض نمی شود. کسی هم سوال نمی کند که چرا. چون مشکل او نیست‌. استاد رو به دانشجویان می کند و می گوید : شما با چشم خود دیدید که به یکی از هم‌ کلاسی‌هایتان ظلم کردم. اما هیچ‌ کدامتان اعتراض نکردید. چون تصور کردید این اتفاق به شما ارتباطی ندارد. شما امروز در برابر بی‌ عدالتی سکوت کردید. چون قربانی آن نبودید. اما روزی که نوبت شما برسد آن زمان چه کسی برایتان اعتراض خواهد کرد؟ این روایت خلاصه تلخ رفتار بسیاری از ما در برابر رنج دیگران است. تا زمانی که آتش به خانه همسایه افتاده ؛ آسوده می‌نشینیم. تا زمانی که دیگری عزیزش را از دست می‌دهد دردش را شخصی می‌دانیم. تا زمانی که گلوله بر سینه دیگری می‌نشیند ؛ زخمش را زخم خود نمی‌دانیم. غافل از اینکه بی‌ عدالتی اگر مهار نشود ؛ مرز نمی‌شناسد و قربانی بعدی را از میان همان تماشاگران خاموش انتخاب می‌کند. و همین جاست که باید از فاجعه دی‌ ماه نه یک بار که بارها و بارها سخن گفت. از هم‌ وطنانی که کشته شدند. از انسان‌هایی که زخمی شدند و از خانواده‌هایی که داغدار و سوگوار ماندند. در برابر چنین رنجی ؛ چه چیزی می‌تواند توجیه‌ کننده بی‌تفاوتی باشد؟ چگونه می‌توان خبر کشته‌ شدن هزاران انسان‌ را شنید و بی‌اعتنا از کنار آن گذشت؟ چگونه می‌توان تصور کرد چون این بار گلوله به سوی دیگری نشانه رفته ؛ امنیت و آینده ما تضمین شده است؟ دردناک‌تر از خود بی‌ عدالتی ؛ عادی‌ شدن آن در وجدان جامعه است. جایی که مرگ انسان‌ها به خبری گذرا تبدیل می‌شود. رنج خانواده‌ها فراموش شده و سکوت جای مسئولیت انسانی را می‌گیرد. البته همه مردم شرایط یکسانی ندارند و گاهی ترس و نگرانی ؛ امکان اعتراض علنی را از انسان می‌گیرد. اما نباید اجازه دهیم ترس ؛ بی‌تفاوتی و فراموشی حق و حقیقت را برای همیشه به حاشیه براند. جامعه‌ای که در آن هر کس تنها تا پشت در خانه خودش احساس مسئولیت کند ؛ دیر یا زود در می‌یابد که دیوارهای خانه‌اش پناهگاه امنی برای او نیستند. بی‌ عدالتی تنها با دست ظالم گسترش نمی‌یابد که گاهی با سکوت کسانی پر و بال می گیرد که ظلم را می‌بینند ؛ حتی توان اعتراض هم دارند ؛ اما چون قربانی آن‌ نیستند ؛ ترجیح می‌دهند چیزی نگویند. وقتی آخرین صدای اعتراض در خیابان ها خاموش شود ؛ نوبت به نفراتی می رسد که گمان داشتند ؛ نوبت آنها هرگز نخواهد رسید. #کانال_ققنوس

گلشیفته 😂 #کانال_ققنوس

نهاد ریاست جمهوری ماشیناشو واسه مزایده گذاشته، بعد کامنت هموطنمون رو ببینید: 😂😂😂 #کانال_ققنوس

🖇 من به پایان دنیا اهمیت نمیدهم، چون دنیای من بارها تمام شده و صبح روز بعد دوباره از نو آغاز شده است... 🕴چارلز بوکفسکی #کانال_ققنوس@GhoghnousIranAyandeh

هر اتفاقی که ميوفته نتيجه کارهايی هستش که خودت انجام ميدی! 📽 Shutter Island #کانال_ققنوس

موجودی که ارزشمندی یا بی‌ارزش بودن آن، وابسته به نظر دیگران باشد، چه موجود اسفباری است. 📕 در باب حکمت زندگی 👤آرتور شوپنهاور #کانال_ققنوس

روس‌ها؛ در جنگ همراه صدام بودند ‏در قطعنامه‌های شورای امنیت همراه آمریکا ‏در تحریم‌ها همراه اروپا، در غزه همراه اسرائیل ‏در مورد جزایر سه گانه ایرانی، همراه اعراب ‏اما در دکترین این آقایان، همچنان کشور دوست و شریک استراتژیک ایران! ‏هرطور به قضیه نگاه می‌کنیم؛ یه جای کار می‌لنگد #کانال_ققنوس_ایران_آینده

تا انتخابات اسرائیل و آمریکا چند روز مونده؟ اسراییل   7روز امریکا    14 روز #کانال_ققنوس «#ایران_آینده»

تسنیم به نقل از یک مقام امنیتی: اوکراین در تعدادی از کشورهای اطراف ایران نیروی پهپادی به همراه ریزپرنده مستقر کرده است اقدامات اوکراین شامل استقرار شبکه عملیاتی ریزپرنده‌ها در منطقه است. اطلاعات مربوط به کشورهای میزبان نیروها و پهپادهای اوکراینی محفوظ است و در زمان مناسب مننتشر خواهد شد عناصر اوکراینی در منطقه اقلیم کردستان عراق هزاران ریزپرنده مستقر کرده‌اند

احتمال وقوع دور سوم جنگ به ۹۰ درصد رسیده است ✍️ تریتا پارسی اوضاع بسیار نگران‌کننده به نظر می‌رسد. با توجه به هماهنگی ترامپ با نتانیاهو ــ از حمایت عجیب او از این جنایتکار جنگی اسرائیلی و سفر غیرمنتظره هگست به اسرائیل گرفته تا تحرکات نظامی و شاید مهم‌تر از همه، پیشنهاد غیرقابل‌قبول آمریکا ــ بر اساس ارزیابی من، احتمال وقوع دور سوم جنگ به ۹۰ درصد رسیده است. همان‌طور که طی هفته‌های گذشته بارها اشاره کرده‌ام، ترامپ وانمود می‌کند که تنگه هرمز باز است و می‌خواهد رفع محاصره را با خروج اورانیوم با غنای ۶۰ درصد ایران مبادله کند، نه اینکه رفع محاصره در برابر بازگشایی تنگه هرمز صورت گیرد. قابل درک است که او می‌خواهد هرچه سریع‌تر به توافقی نهایی دست یابد. اما انتظار دستیابی به توافق نهایی، بدون آنکه آمریکا امتیازهای متناسب با چنین توافقی را ارائه کند، واقع‌بینانه نیست. تا جایی که من اطلاع دارم، ترامپ حاضر نیست این امتیازها را از ابتدا ارائه دهد، اما در مقابل خواهان آن است که ایران از همان ابتدا اورانیوم با غنای ۶۰ درصد خود را به خارج از کشور منتقل کند. این رویکرد نتیجه نخواهد داد و احتمالاً به دور سوم جنگ منجر خواهد شد؛ پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و احتمالاً حتی پیش از انتخابات اسرائیل در روز ۲۷ اکتبر.

🦅 فردای ایران؛ چگونه نگذاریم دیکتاتوری تکرار شود؟ کنار رفتن جمهوری اسلامی به‌تنهایی تضمین‌کننده آزادی نیست. اگر قدرت مهار نشود، ممکن است فقط حاکم عوض شود، نه سرنوشت مردم. برای جلوگیری از بازگشت دیکتاتوری، به چند اصل اساسی نیاز داریم: 🔹 قانون بالاتر از هر شخص: هیچ رهبر، رئیس‌جمهور یا پادشاهی فراتر از قانون نباشد. 🔹 تقسیم قدرت: حکومت، پارلمان و قوه قضائیه مستقل باشند و یکدیگر را کنترل کنند. 🔹 انتخابات آزاد: مردم بتوانند حاکمان را انتخاب و بدون خشونت برکنار کنند. 🔹 نیروهای مسلح تابع قانون: ارتش و پلیس در خدمت کشور باشند، نه ابزار یک فرد یا حزب. 🔹 آزادی رسانه و اعتراض: مردم بتوانند فساد و تخلف حاکمان را بدون ترس افشا کنند. 🔹 گذار کنترل‌شده: اختیارات حکومت موقت محدود باشد و شکل نهایی حکومت با رأی آزاد مردم تعیین شود. جمهوری یا پادشاهی؟ مهم است؛ اما پرسش بنیادی‌تر این است: چه تضمینی وجود دارد که هیچ‌کس نتواند قدرت را برای همیشه در اختیار بگیرد؟ ایران را یک کشتی تصور کنیم: مردم صاحبان کشتی‌اند، مقصد را تعیین می‌کنند و حکومت ناخدای آن است. هیچ ناخدایی مالک کشتی نیست؛ حتی اگر آن را از طوفان نجات داده باشد. حالا سؤال از شماست: به نظر شما، مهم‌ترین تضمین برای جلوگیری از دیکتاتوری دوباره در ایران چیست؟ #ایران_آینده #حکومت_پاسخگو #کانال_ققنوس

فردای ایران زمانی می‌تواند متفاوت باشد که از همین امروز بدانیم: هدف، فقط کنار رفتن یک حکومت نیست؛ هدف، ساختن نظامی است که هیچ حکومتی نتواند خود را مالک کشور و مردم بداند. حالا پرسش با شماست: اگر فردا حکومت جمهوری اسلامی کنار برود، چه تضمینی باید وجود داشته باشد که رهبر یا حکومت بعدی نتواند دوباره به دیکتاتوری برسد؟ نظرتان را بنویسید؛ چون آینده ایران فقط به انتخاب حاکمان وابسته نیست، بلکه به قواعدی بستگی دارد که برای مهار قدرت آن‌ها تعیین می‌کنیم. #ایران_آینده #حکومت_پاسخگو #قانون_اساسی #کانال_ققنوس

فردای ایران؛ چگونه نگذاریم دیکتاتوری دوباره متولد شود؟ تغییر حکومت کافی نیست؛ باید سازوکاری بسازیم که هیچ‌کس نتواند دوباره صاحب سرنوشت مردم شود. یکی از مهم‌ترین پرسش‌های امروز ما فقط این نیست که جمهوری اسلامی چگونه کنار می‌رود؛ بلکه این است که پس از آن، چگونه حکومتی بسازیم که دوباره به استبداد نرسیم. تاریخ به ما یادآوری می‌کند که وعده‌های زیبا، محبوبیت عمومی و حتی سابقه مبارزه با یک حکومت استبدادی، به‌تنهایی تضمین‌کننده آزادی نیستند. اگر قدرت مهار نشود، ممکن است فقط صاحب قدرت تغییر کند، نه سرنوشت مردم. برای جلوگیری از تکرار دیکتاتوری، دست‌کم به شش تضمین اساسی نیاز داریم: 🔹 ۱. قانون اساسی بالاتر از هر شخص هیچ رهبر، رئیس‌جمهور، پادشاه، فرمانده نظامی یا حزب سیاسی نباید فراتر از قانون باشد. قانون اساسی باید حقوق مردم را تضمین کند و مانع تمرکز قدرت در دست یک فرد یا نهاد شود. 🔹 ۲. تقسیم واقعی قدرت قانون‌گذاری، اجرا و قضاوت نباید در اختیار یک فرد یا مجموعه متمرکز شوند. پارلمان باید بتواند دولت را بازخواست کند و نهادهای نظارتی باید از استقلال و اختیار واقعی برخوردار باشند. 🔹 ۳. قوه قضائیه مستقل قاضی نباید از حاکم فرمان بگیرد یا از مجازات به‌دلیل صدور رأی مستقل بترسد. رسیدگی قضایی باید بر اساس قانون و دادرسی عادلانه باشد؛ نه خواست رهبران سیاسی. 🔹 ۴. انتخابات آزاد و امکان تغییر حاکمان مردم باید بتوانند در انتخاب حاکمان نقش واقعی داشته باشند. احزاب و مخالفان سیاسی باید امکان فعالیت آزادانه داشته باشند و هیچ فردی نتواند با تغییر قواعد، قدرت را برای همیشه در اختیار خود نگه دارد. 🔹 ۵. نیروهای مسلح در خدمت کشور، نه اشخاص ارتش، پلیس و دستگاه‌های اطلاعاتی باید تابع قانون و تحت نظارت نهادهای غیرنظامی باشند. هیچ فرد یا گروهی نباید از نیروهای مسلح برای حذف رقیبان سیاسی یا سرکوب اعتراض مسالمت‌آمیز استفاده کند. 🔹 ۶. آزادی رسانه و حق اعتراض رسانه‌های آزاد، اینترنت آزاد، تشکل‌های مدنی و حق تجمع مسالمت‌آمیز، ابزارهای نظارت جامعه بر حکومت‌اند. مردم باید بتوانند فساد، ناکارآمدی و تخلف حاکمان را بدون ترس از مجازات افشا کنند. اما حتی این شش اصل نیز بدون توجه به یک مرحله حساس کافی نیستند: دوران گذار. دوران گذار؛ جایی که آینده کشور می‌تواند ساخته یا تخریب شود فرض کنیم جمهوری اسلامی کنار رفت. چه تضمینی وجود دارد که حکومت موقت، به بهانه حفظ امنیت، جلوگیری از آشوب یا نجات کشور، اختیارات نامحدود به دست نگیرد؟ برای کاهش این خطر، از همان ابتدا باید چند اصل روشن باشد: ▪️ اختیارات حکومت موقت و مدت مأموریت آن مشخص و محدود باشد. ▪️ هیچ فردی صرفاً به دلیل محبوبیت، سابقه مبارزه یا برخورداری از حمایت سیاسی، صاحب اختیار نامحدود نشود. ▪️ روند تدوین قانون اساسی با مشارکت گرایش‌های متنوع جامعه و امکان بحث عمومی انجام شود. ▪️ شکل نهایی حکومت از طریق فرایندی آزاد، شفاف و معتبر تعیین شود؛ نه با تصمیم یک فرد یا گروه. ▪️ حقوق مخالفان، آزادی بیان و دادرسی عادلانه حتی در شرایط بحرانی حفظ شود. ▪️ نهادهای نظامی و امنیتی از همان دوران گذار تحت نظارت قانونی قرار گیرند. آزادی را نمی‌توان به زمانی موکول کرد که همه مشکلات حل شده باشند؛ مهار قدرت باید از نخستین روز آغاز شود. جمهوری یا پادشاهی؛ پرسش مهم‌تر چیست؟ بحث درباره شکل حکومت آینده ایران ضروری است، اما پیش از آن باید درباره حدود قدرت توافق کنیم. در هر مدلی باید بتوانیم به این پرسش‌ها پاسخ دهیم: 🔸 چه نهادی می‌تواند جلوی تخلف بالاترین مقام کشور را بگیرد؟ 🔸 اگر حاکم قانون را نقض کرد، چه سازوکاری برای پاسخ‌گو کردن او وجود دارد؟ 🔸 آیا مخالفان می‌توانند آزادانه فعالیت کنند و برای کسب قدرت رقابت کنند؟ 🔸 آیا مردم می‌توانند حاکمان را از راهی قانونی و مسالمت‌آمیز تغییر دهند؟ 🔸 آیا نیروهای نظامی و امنیتی به قانون وفادارند یا به یک شخص؟ این پرسش‌ها باید درباره همه گزینه‌ها مطرح شوند؛ بدون استثنا و بدون تقدیس هیچ فرد یا جریانی. ایران، کشتی مردم است؛ نه ملک حاکمان ایران را یک کشتی تصور کنیم. مردم صاحبان کشتی‌اند؛ مقصد را مردم تعیین می‌کنند؛ آگاهی قطب‌نمای آن‌هاست و حکومت، ناخدا و خدمه‌ای است که وظیفه دارند کشتی را به مقصد برسانند. هیچ ناخدایی مالک کشتی نیست؛ حتی اگر آن را از طوفانی نجات داده باشد. اگر ناخدا مسیر را اشتباه رفت، باید بتوان او را تغییر داد. اگر خدمه به مسافران ظلم کردند، باید امکان شکایت و رسیدگی وجود داشته باشد. اگر ناخدا ادعا کرد که فقط خودش حق تصمیم‌گیری دارد، ساختار کشتی باید بتواند جلوی تمرکز قدرت را بگیرد.

به گونه‌ای زندگی کنید که وقتی فرزندان تان به یاد عشق، عدالت، صداقت و مهربانی می‌افتند، شما در نظرشان تداعی شوید. 🕴اندرومتیوس

در ویدئوی منتشر شده از سخنان یک روحانی در قم، او رهبری جدید را به امام زمان تشبیه می‌کند و می‌گوید او در غیبت صغری به سر می‌برد؛ غیبتی که به گفته او ناگهانی رخ داده و برخلاف باور شیعیان درباره غیبت صغری امام دوازدهم، امکان ارتباط با سیدمجتبی خامنه‌ای از طریق نایب وجود ندارد چون امکان شناسایی او وجود دارد. #کانال_ققنوس «ایران آینده»

بده بستان انتخاباتی در دقیقه ۹۰ نتانیاهو متخصص برنده شدن در انتخابات با اهرم جنگ آوری است و اینبار تاریخ انتخابات آمریکا، مانع او شد حمایت قاطع ترامپ از او تنها یک هفته قبل از انتخابات اسرائیل جایزه صبوری اش در هماهنگی با انتخابات آمریکا بود بسیار بعید است که انتخابات هفته آینده در اسرائیل برنده قطعی داشته باشد؛ بن بست سیاسی و ائتلافهای رنگارنگ، زمان لازم برای جنگ افروزی نتانیاهو اینبار با هماهنگی زمانی با ترامپ را برایش براحتی فراهم خواهد ساخت و این همان چیزی است که بدنبالش است نتانیاهو با عطش جنگ افروزی، ترامپ با عطش پیروزی، و ایران با عطش مقاومت؛ هیچکس جلودار این مثلث نیست؛ جنگ قطعی است. کرنومترهای خود را روشن کنید!/#حامد_پاک_طینت #کانال_ققنوس «ایران آینده »

جرات ادامه دادن؛ جرات زندگی در حقیقت ✍حمید آقایی سعید مدنی، جامعه شناس و کنشگر برجسته ایران در جایی می‌گوید: «آنچه یک کنشگر را سرپا نگه می‌دارد، امید به پیروزی نیست، بلکه جرات ادامه‌ دادن است.» این سخن در شرایط امروز ایران معنای ویژه‌ای پیدا می‌کند. هنگامی که جامعه با سرکوب، کشتار، بحران اقتصادی و تهدید جنگ رو به‌ روست و چشم‌ انداز روشنی برای تغییر وجود ندارد، نمی‌توان پایداری اجتماعی را صرفاً بر امید به پیروزی نزدیک بنا کرد. اما جرات ادامه دادن را هم نباید فقط به معنای ادامه اعتراض یا ایستادگی آشکار در برابر حکومت دانست. این جرات، در سطحی بنیادی‌ تر، به معنای حفظ توانایی زندگی کردن، افزایش تاب آوری، اندیشیدن و داوری کردن مستقل در شرایطی است که نیروهای گوناگون می‌کوشند اراده و ادراک ما را تحت تاثیر قرار دهند. واقعیت این است که امروز زندگی در حقیقت اصلا آسان نیست. جمهوری اسلامی می‌کوشد با تبلیغات و سانسور، روایت مطلوب خود را به جامعه تحمیل کند؛ اما این تنها منبع تولید روایتهای جهت‌ دار نیست. قدرتهای جهانی، جریان‌های سیاسی و رسانه‌های وابسته به آنها نیز می‌کوشند رویدادها را در چارچوب منافع و اهداف خود بازنمایی کنند. هر یک می‌توانند جهانی ذهنی بسازند که در آن، برخی واقعیتها برجسته، برخی پنهان و برخی امکان‌های دیگر اساساً نامرئی می‌شوند. در چنین وضعیتی، جرات زندگی در حقیقت یعنی فقط از یک دروغ به دروغی دیگر پناه نبردن؛ یعنی جرات پرسیدن، حتی هنگامی که پاسخهای آماده و اطمینان‌ بخش در دسترس‌اند. یعنی از خود بپرسیم: چه چیزی را واقعاً می‌دانیم؟ چه چیزی صرفاً تحلیل یا پیش‌ بینی است؟ چه کسی این روایت را می‌ سازد و چه منافعی ممکن است در آن داشته باشد؟ آیا چون یک ادعا با خواسته‌ها و خشم ما سازگار است، آن را پذیرفته‌ ایم؟ و آیا حاضریم اگر شواهد تازه‌ای پیدا شد، در داوری خود تجدید نظر کنیم؟ این پرسشگری به معنای شک کردن به همه‌چیز یا ناتوانی در تشخیص حقیقت نیست. برعکس، تلاشی است برای آنکه قدرت داوری خود را به هیچ حکومت، رسانه یا جریان سیاسی واگذار نکنیم و برای شناخت و تحلیل شرایط فقط به یک جریان خاص رسانه ای اکتفا ننماییم. گاهی جرات در این است که در برابر قدرت بایستیم؛ گاهی در این است که در برابر روایت محبوب خودمان و حتی آنچه که دلمان می خواهد اتفاق بیفتد مقاومت کنیم و آن را به پرسش بگیریم. از این منظر، زندگی در حقیقت خود نوعی کنش سیاسی و اجتماعی است؛ حتی هنگامی که هنوز امکان کنش مشخص سیاسی و فعالیت جمعی مؤثر فراهم نیست. حفظ استقلال فکری، خودداری از بازتولید نفرت و دروغ، دفاع از حق پرسشگری و نپذیرفتن اینکه جنگ یا حذف یک رهبر به‌ خودی‌ خود جامعه را نجات خواهد داد، همگی شکلهایی از مقاومت در برابر تبدیل شدن به موضوع اراده دیگران‌ اند. در شرایط امروز ایران، اهمیت این جرات بیش از هر زمان دیگری است. جامعه‌ ای که در انتظار پیروزی نزدیک یا نجات از بیرون، توانایی اندیشیدن و عمل کردن را از دست بدهد، ممکن است حتی پس از تغییرات بزرگ سیاسی نیز همچنان در موقعیت انفعال باقی بماند. اما جامعه‌ ای که بتواند در دل بحران، استقلال داوری، اعتماد متقابل و پیوندهای اجتماعی خود را حفظ کند، هنوز ظرفیت ساختن آینده را از دست نداده است. البته زندگی در حقیقت تضمین‌کننده پیروزی نیست؛ همان‌طور که جرات ادامه دادن نیز وعده نمی‌دهد که تلاش‌های ما به‌ زودی به نتیجه برسند. اهمیت آن در این است که اجازه نمی‌دهیم فقدان چشم‌انداز روشن، توانایی زیستن در حقیقت و اندیشیدن مستقل و ساختن متکی بر توان خود را در ما نابود کند، مانع از آن می شویم که اخلاقیات ساده و جهان شمول، حقوق اولیه انسانی و حس همدردی و همدلی را فراموش کنیم و در نهایت، جرات ادامه دادن یعنی همین: نه اینکه مطمئن باشیم پیروز خواهیم شد، بلکه نگذاریم ترس، ناامیدی یا روایت‌هایی که دیگران برایمان ساخته‌اند، امکان اندیشیدن و تعیین سرنوشت خود را از ما بگیرند و اراده به کشف و دانستن حقیقت را در ما نابود کند. #کانال_ققنوس

اعتراض در فرانسه؛ آن‌چه در مدیریت بحران‌های اجتماعی می‌گذرد ✍فریبا نظری یک ماهی از اعتراضات عمومی در فرانسه می‌گذرد؛ اعتراضاتی که با حضور دانش‌آموزان در خیابان و تجمع آنان با مطالبه‌ی افزایش کیفیت آموزش آغاز شد و به‌مرور گروه‌های دیگری را هم به خیابان‌ها آورد. اینکه نوع اعتراضات فرانسوی‌ها در هفته‌های گذشته از جنس خیزش، شورش، مطالبات صنفی یا جنبش بوده، مراد یادداشت من نیست؛ بلکه قصد دارم به بازخوانی استانداردهای ساختار حاکمیتی فرانسه در رویارویی با اعتراضات خیابانی بپردازم و نشان دهم حتی در اوج ناآرامی‌ها، چه اقداماتی به عنوان خط قرمز حقوقی و شهروندی شناخته شده و رخ نمی‌دهد: ۱- حفظ زیرساخت‌های ارتباطی؛ عدم قطع سراسری یا منطقه‌ای اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، به عنوان یک حق اولیه شهروندی و زیست دیجیتال. ۲- پایداری ارتباطات مخابراتی؛ عدم مسدودسازی شبکه ارتباطات تلفنی، پیامک و تلفن‌های ثابت در مناطق بحرانی. ۳- تفکیک ابزارهای کنترل اجتماع؛ عدم استفاده از سلاح‌های گرم و جنگی، رویارویی پلیس صرفاً مبتنی بر ابزارهای کنترل تجمع (مانند گاز اشک‌آور، ماشین آب‌پاش، گلوله پلاستیکی و باتون) تعریف شده است؛ با هدف جلوگیری از تجمع، تخریب و گسترش خشونت. ۴- مصونیت کادر درمان و مراکز پزشکی؛ عدم مداخله یا اعمال فشار بر بیمارستان‌ها و کادر درمان برای تحویل اطلاعات یا هویت معترضان مصدوم. ۵- آزادی و امنیت فعالیت رسانه‌ای؛ عدم ممانعت از حضور، پوشش خبری و فعالیت آزادانه خبرنگاران داخلی و رسانه‌های بین‌المللی در صحنه اعتراضات. ۶- پرهیز از امنیتی‌سازی مطالبات مدنی؛ نپرداختن به برچسب‌زنی‌های امنیتی یا متهم کردن معترضان صنفی و دانش‌آموزی به وابستگی به بیگانگان. ۷- استقلال و امنیت نهاد وکالت؛ عدم بازداشت یا اعمال فشار بر وکلای دادگستری و فعالانی که پیگیر وضعیت حقوقی بازداشت‌شدگان هستند. ۸- مصونیت حقوقی در حوزه آموزش و اشتغال؛ پرهیز از صدور احکام اداری مانند اخراج، تعلیق یا محرومیت‌های دائمی آموزشی و شغلی برای دانش‌آموزان، دانشجویان و معلمان صرفاً به دلیل شرکت در اعتراضات. ۹- پیش‌بینی انجام دادرسی در چارچوب قوانین عام؛ بررسی پرونده‌ی بازداشت‌شدگان در دادگاه‌های علنی، با حضور وکیل انتخابی و بر اساس آئین دادرسی کیفری استاندارد؛ براساس تجربه‌های اعتراضات پیشین در فرانسه مانند جلیقه زردها یا بازنشستگان. گرچه پلیس فرانسه نیز بارها در جریان اعتراضاتی چون «جلیقه‌زردها» یا «اصلاحات قانون بازنشستگی» به خشونت مفرط متهم شده و نقد جدی فعالان حقوق بشر را برانگیخته است، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد که حاکمیت فرانسه در عمل، خواهان شنیدن صدای معترضان است و خود را ملزم به رعایت چارچوب‌های سخت‌گیرانه حقوق شهروندی و پاسخگویی در برابر قوانین موضوعه می‌داند؛  مرزهایی که حتی در بحرانی‌ترین شرایط خیابانی نیز از آن عبور نمی‌کند. یادآوری می‌شود اقدامات فهرست شده تا زمان نوشتن این یادداشت با بررسی اخبار و اطلاعات مختلف گردآوری شده است و ممکن است با افزایش اعتراضات خیابانی، ساختار حکمرانی فرانسه در برابر آزمون سخت تداوم حقوق شهروندی و چشمان تیزبین افکار عمومی خود و کشورهای دیگر جهان قرار گیرد و به اقدامات متفاوتی دست بزند. #کانال_ققنوس

فوری توییت وزیر جنگ آمریکا پس از سفر ناگهانی خود به اسرائیل: بهترین‌های کشورمان در مأموریتی تاریخی در خاورمیانه حضور دارند، خداوند یار و نگهدارشان باشد #کانال_ققنوس