`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

شب میشه،یهو یادت میاد چقدر حسرت داری

کاش پیش از رفتنت دیده بودمت؛ آخر تو خوب می‌دانستی که خاک، هرگز سرد نمی‌شود...

نمی‌دانم چگونه از میان این همه رنج و اندوه هنوز پاره‌ای از وجودم باقی مانده است؛ گویی چیزی در من، برخلاف میلِ جهان، از فروریختن سر باز می‌زند.

چند اتم انسانم، و باقیِ وجودم فکر و خیال‌...

من دوست ندارم حق با من باشد. نمی‌خواهم حتى کسی از من عذرخواهی هم بکند. فقط مرا ول کنید بگذارید راحت باشم. من نمی‌توانم با قسمتی از شما که نمی‌داند چه می‌خواهد بجنگم.

فريدا كالو

سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

سعدی

عجب توافقی🫠

هر بار که مرا آزردی، تمام تلاشم را کردم تا خنجری را که در دستانِ نزدیک‌ترین افرادِ خانه‌ام بود نادیده بگیرم؛ چشم بر زخم‌ها ببندم و نامِ درد را بر زبان نیاورم. اما صبر نیز روزی به پایان می‌رسد، و من سال‌ها زیرِ سوزشِ این زخم‌ها ایستاده‌ام. اکنون یا آرامشِ سال‌های ازدست‌رفته‌ام را بازگردان، یا تاوانِ این همه رنج را بپرداز؛ که من بارِ سفر بسته‌ام

به سکوت و تنهایی خو کرده بود؛ اما گاهی حرف‌های ناگفته در گلویش جوانه می‌زدند، سنگین می‌شدند و میانِ راهِ دل تا زبان، در بغضی خاموش جا می‌ماندند.

خیال می کردم مرگ پدیده‌ای است مربوط به بدن آدم، حالا می‌فهمم که فقط یکی از احوال روحی آدم است.

گور به گور، ویلیام فاکنر

نام‌ها شبیه کلیدند؛ برای هر کس دری متفاوت را می‌گشایند. بعضی را به آغوش خاطره می‌برند و بعضی را به ویرانه‌ای از گذشته.