"نوشته های ناتمام"

رسیده فصل عَنّاب و نپرسیدی ز احوالم که با یاد لب سُرخَت گذشت هر روز و هم سالم که هر شاخه پر از یاقوت از بالا که میچیدم میان برگ ها لبخندِ شیرینِ تو می دیدم

این پیامو فور بزنید من یه عکس نوستالژی تقدیمتون کنم(:

برای نوشته های ناتمام کم‌ سو‌ شده‌ چشمان‌ من‌ از‌ گریه‌ی‌ بسیار ، من‌ مانده‌ام‌ و‌ یاد تو و حسرت‌ دیدار .

فور کنید یه بیت شعر تقدیمتون کنم. شروع همین الان

زیاد به آدمها اهمیت میدهم و حواسم به حالشان هست؛ خیلی بیشتر از محبتی که متقابلا در حق من می‌کنند... نمیدانم! اگر به چشم عقل نگاه کنی عیب است و با انسان ها باید عین خودشان رفتار کنی... و اگر به چشم قلب نگاه کنی، مگر عاطفه حد و حساب سرش می‌شود؟ من هنوز نفهمیدم که عقل راستگو تر است یا قلب؛ اما آنقدر از حرف قلب زخم خورده‌ام که دوست دارم حرف عقل را باور کنم؛ گرچه در عمل با آن فاصله داشته باشم...

‌ https://t.me/naghashiye_cheshmat

۳

-

-

عالَمی شادیِ دنیا و گروهی غمِ عشق عاقلان نعمت و عُشّاق بلا می‌خواهند

‌ حافظ کجای کاری؟ فالت غلط در آمد گفتی غمت سر آید این بود عمر سر آمد

دل به رسم ادبش، هر روز یادت می‌کند او نمی‌داند که ما دیگر فراموشِ توئیم...

دل به رسم ادبش، هر روز یادت می‌کند او نمی‌داند که ما دیگر فراموشِ توئیم...

دل به رسم ادبش، هر روز یادت می‌کند او نمی‌داند که ما دیگر فراموشِ توئیم...

یک عمر گذشت و عاقبت فهمیدیم از دل نرود هر آنکه از دیده رود! استاد شهريار

با هر که نوشتیم چه ها کرد به ما گفت مصداقِ همان وای به حال دگران شد