نــآز

دلم میخواست یه چادر میزدم تو جادهِ چالوس زندگی میکردم.

دلم میخواست جوجو هارو بکنم زیر لباسم همشونو ببرم با خودم

ای‌خدا اینجا بهشتِ من بود.

چمیدونم‌ منم بارِ اولمه زندگی‌میکنم‌ دیگه.

من همیشه ترسیدم. حتی مواقعی که خودم رو شجاع نشون دادم که بقیه نترسن از همه بیشتر ترسیده بودم. ترس همراه همیشگی‌م بوده و فکر کنم تا لحظه آخر هم کنارم باشه. ترس از شروع هر کاری، ترس از دست دادن، ترس از ندیدن فردا، ترس از اینکه نکنه ناغافل توی خیابون یه ماشین بخوره بهم، نکنه نشه، نکنه نتونم، نکنه وسط راه بمونم، نکنه غذام پیش مهمون کم بیاد، نکنه کسی من رو نفهمه، نکنه مجبور شم یه روزی دیگه خودم نباشم، نکنه تبدیل به چیزی شم که ازش متنفرم، نکنه بمیرم قبل از اینکه بمیرم.

من‌و‌عشقام.

خیلی داره بهم خوش میگذره و اصلا دلم نمیخواد‌ به برگشت فکر کنم.

این روزا بابت این موضوعات بیشتر هر زمانی فکر می‌کنم و مینویسم چون اگه اینکارو نکنم ممکنه خودمو بکشم مثلا به جاش.

بعضی موقعِ ها‌ بیشتر هروقتی ممکنه به ادمایی که دیگه داخل زندگی ما نیستن احتیاج پیدا کنیم،بهشون نیاز داشته باشیم،دلتنگشون بشیم و جایِ خالی اونارو احساس کنیم. ولی وقتی واقعیت نبودِ اونارو باور میکنیم‌ و میپذیریم که اونا برای ما،زندگی ما،آینده ما ساخته نشده بودن آروم میشیم،نفس عمیق میکشیم و به زندگی ادامه میدیم اینجاست که تکیه کردن به خودمون و تنهایی زیستن و اعتماد نکردن رو یاد میگیریم.

احساس می‌کنم تلگرام مثل یه خونه‌یِ قدیمی بوده که همه فامیل دور هم جمع میشدیم و زندگی میکردیم حالا ارتباط و دورهم جمع شدن از بین رفته و این خونه قدیمی هم افتاده دستِ چند نفر از ماها‌.

مامانِ محیا واقعا آدم بامزهی هست،از خواب بیدار شدم دیدم پیتزا درست کرده واسم آورده در خونمون🥹

وای چقد وایب این عکسو دوست دارم

خدایا منو هیچ وقت با عزیزانم امتحان نکن .