نــآز

تولدم در کنارِ ادمای قشنگ و همیشگی زندگیم مبارک شد و از همه بابت تبریکاشون و وجودشون ممنونم، و زنده باد کسایی که رفتن و ادمای همیشگی رو بهم هدیه دادن .

وا.

امشب احساساتم بهم غلبه کرده. شاید تاثیر نزدیکی تولدم باشه

خوشحالم که آدمای خوب،دوستای خوب،و خانواده خوب کنار خودم دارم و الان احساس می‌کنم بزرگ ترین دستیافته زندگیم رو دارم.که خیلی از جاهای زندگیم نجاتم دادن.

خواستم بگم باورم نمیشه با وجود اینکه سخت گذشت به این سرعت به ۱۹ سالگی نزدیک شده باشم انگار نازنین ۵ ساله گوشه اتاقم نشسته داره بهم نگاه میکنه و باورش نمیشه که بزرگ شده.

نمی‌دونم بچه ها چطوریه زندگی،ولی میدونم یهو به خودم اومدم آدم چند سال پیش نیستم چرا چند سال پیش اصلا؟بگو ۱ سال پیش.من آدم ۱ سال پیش هم نیستم. تا ابد خوش قلب و مهربون و با احساسات زیاد هستم و میمونم.ا اما یه چیزی درونم خیلی عوض شده.که نمی‌دونم چیه هرچی هست،بزرگم کرد

اینکه میگن تجربه ادمو بزرگ میکنه درسته، بعد اون تجربه درد میکشی،بزرگ میشی،ضعیف میشی ،نابود میشی،و به مرور از اول رُشد میکنی،درست عین گلی که ریشه هاشو آب اضافی نابود کنه و از بین برده و از اول باید روییده‌ بشه.

يک شب تاخود صبح گریه كردم وبعدش خوابيدم اما وقتى بيدار شدم شروع كردم مثل هميشه كاراموانجام دادم، نه اينكه مجبور باشم، خودم انتخاب كردم كه با وجود مشكلات باز به راهم ادامه بدم، البته ازاين شبها توى زندگیم كم نداشتم اما الان بعد ازهر رنج ودردى بازم پا میشم، اشکامورا پاک مى كنم وبراى حال خوبم مى جنگم،چون من يذيرفتم زندگی همينه، غم وشادى در كنار هم جريان دارن واين منم كه بايد شنا كردن راياد بگیرم، اگه میبینی‌ مى خندم، یا شاید چیزیو به شوخی میگیرم،مى جنگم وتلاش مى كنم، فكر نكن زخمى روى قلبم ندارم، در واقع من ياد گرفتم خود زخم هايم را هم دوست داشته باشم، پس با همه عيبها لحظه به لحظه زندگی كنم، نه اينكه فقط زنده باشم.

قضیه اینکه هرموقع میخوام برم جایی و جوش میزنم نمیفهمم چیه

درک نمیکنم‌ چرا همیشه جمعه اینقد دلگیره

لیلا پَز

ناراحتت نمیکنه،حرف اضافه نمیزنه،اذیتت نمیکنه ،خوشمزس ،دولُپی هم میشه خوردش.

غذا خیلی خوبه جدی

ولی جدی چه به آدمای کثافتی دل خوش میکردیم.