•Trust who•

شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید

ولی این نسل خیلی بیشتر از پدرانشون اخبارو چک کردن...

خستم، از چی؟ نمی‌دونم. فقط می‌دونم این خستگی شبیه خواب‌آلودگی نیست، شبیه تموم شدنِ انرژیه؛ جوری که حتی انرژی نمونده واسه نوشتن خاطرات یا بیان احساسات نامفهومم..! شبیه وقتی که دیگه حتی حوصله‌ی توضیح دادن نداری. بی‌صبر و بی‌حوصله روزها رو رد می‌کنم، گاهی عصبی، گاهی ساکت‌تر از حد معمول، انگار اعصابم همیشه لبِ مرزه. احساس می‌کنم زیادی دارم سخت می‌گیرم، به خودم، به زمان، به همه‌چیز… اما چرا؟ واقعاً نمی‌دونم. شاید چون همه‌چیز طولانی شده، کش‌دار، معلق. شاید چون منتظر موندن وقتی ندونی آخرش چی می‌شه، آدمو از درون فرسوده می‌کنه. منتظر تغییر شرایط، منتظر بهتر شدن آدم‌ها، منتظر اینکه بالاخره زندگی به جایی برسه که باید… و این انتظار، بی‌صدا خسته‌کننده‌تر از هر درده. گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید اون‌قدرها هم سخت نباشه، شاید فقط دارم بزرگش می‌کنم، اما ته دلم می‌دونم چیزی که طول می‌کشه، چیزی که تکون نمی‌خوره، آدمو کم‌کم خالی می‌کنه. نه اتفاق بدی افتاده، نه فاجعه‌ای؛ فقط همه‌چیز سر جاش نیست و منم نمی‌دونم جای خودم دقیقاً کجاست.

دوست داشتن اینجوریه که در حد توانت یکیو دوسش داری و در حد توانت یه کارایی براش میکنی ولی عاشق شدن فرق داره، اینجوریه که بیشتر از حد توانت یکیو دوست داشته باشی حتی بیشتر از خودت و حاضری براش هرکاریو بکنی، حالا فکر کن عاشقِ یه آدم اشتباهی بشی اون موقع زشت میشی، لاغر میشی، کم اشتها میشی و کم کم از بین میری.

حس اضافه بودن دارم. حس عذاب وجدان دارم. حس بدرد نخور بودن دارم. حس پوچی دارم. در کل حس میکنم یه ادم بدرد نخور واسه جامعه ام

من نیستم انسان، اگر انسان شما هستید.

بالاتر از سیاهی دقیقاً رنگ این روزهای ماست.

‏موهایمان سفید شد، گفتند ارثی‌ست راست گفتند؛ ما وارثان اضطراب و استرس در تاریخ بودیم.

همه ی زندگیم یا حمومم یا میخوام برم حموم یا از حموم دراومدم

گوشه ای از تاریخ ایران بنویسید: نسل هشتاد خیلی سعی کرد زندگی کنه خیلی . . .