اُردیبهشت؛

این نیز میگذرد و چگونه گذشتنش دغدغه ام هست.

من ازت انتظار داشتم بی لیاقت.

نمی دونم چه داستانیه تا میام بگم خدایا شکرت که فلانی هست، اخلاقش خوبه میرینه بهم، نظر نده دیگه احمق.

هر شکستی قصه ای دارد صدایی نیز هم.

آنکه تورا دوست بدارد به تماشای رنجَت نخواهد نشست..

امید مثل این میمونه که افسردگی بیاد دنبالت و تو فرار کنی و بگی بابا من هنوز خیلی لبخند ها هست که نزدم، ولم کن بی صاحاب.

ولی خب آدم هر چه قدر هم بگه که اینم میگذره، اینم نشد میریم سراغ بعدی بازم نیاز داره که بشه، نیاز داره ببینه که دوباره باور کنه خدا هنوزم حواسش هست.

اینکه باریدن برف دیگه برامون جذاب نیست فکر کنم نشان بزرگ شدنه.

تا به جوانی رسیدیم زندگی کمی پیر شده بود، به سپیدی دندان نه اما به قدر کفایت بله.

من و نورا که میتونیم تو پیوی حرف بزنیم ولی تو یه گپ دو نفره حرف می‌زنیم.

یه سری شب ها هم هست که خیلی شبه، نه میتونی بخوابی نه میتونی نخوابی.

منم شکار شکارم کن سپس ببوس و بچرخانم سپس بچرخان و ببوسانم.