اُردیبهشت؛

من که زودتر از تو دست بکار میشم ولی خب .

ما در طول سال های زیاد فهمیدیم که زندگی چیزی در لحظه زندگی کردن و عذاب وجدان بعدش برای اینکه تو اون لحظه کاری که بر خلاف منطقت انجام دادی نیست.

ای سرزمین .. کدام فرزندها،در کدام نسل،تورا آزاد،آباد و سربلند،باچشمان باور‌ خود خواهند دید؟ - محمود دولت آبادی؛

ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار با عزای دل ما می آید؟ که زمین از خون پرستو هایت رنگین است؟ ـ ابتهاج

چیه این چای، مرده رو شفا میده.

چای سرد شد تو نیامدی.

روز ها رفتند و من دیگر خود نمی دانم کدامینم، آن منِ سرسخت مغرورم یا منِ مغلوب دیرینم.

در گلوی من ابر کوچکیست، میشود مرا در آغوش بگیری؟ قول میدهم گریه کم کند.

Hayat bazen seçim hakkı vermez insana. yaşamak istediğin gibi değil, Mecbur kaldiğin gibi yaşarsin .

چه سرو هایی که با خون دل مادران آبیاری شده بودند اما موقع ثمر دادنشان که رسید خزان شد .

و رویای من چیزی جز بودن با تو نبود، ثانیه ای قدم زدن با تو، قهوه خوردن در پارک های خزان زده، زیر باران ماندن و لرزیدن های بعدش در آغوش تو، مشترک شدن شادی هایم با تو، بیچاره من، بیچاره رویای خزان زده من. _ روقان

غم داشت ولی خب آره، هر کس برای رویا های خودش گریه میکرد.