• افکار نَباتی•

شب بخیر.

آرام گرفته‌ام؛ در پذیرش، در رها کردن، و در اعتماد به آنچه خدا بهتر از من می‌داند.

تنها دردی که این روزا حاضرم تحمل کنم، درد ناشی از گرفتگی عضلات بعدِ تمرین سنگینه.

بهم بگو تو دلت نمیخواد بری مکزیک تاکو بخوری؟ یا ترکیه، دونر کباب؟ یا کُره کیمباپ؟ یا اسپانیا، چیز کیک سن سباستین ؟ یا ایتالیا پاستا و پیتزا؟

من در فاجعه ای زنده ماندم ک گلوله ای به تنم نخورده اما زخم تماشای این ویرانی روزی صدبار حیاتم را مصادره می کند .

من عاشق ورژن ساعت سه صبح آدم‌ها هستم؛ آسیب‌پذیر، واقعی و راستگو. •شب بخیر•

شما میگین تو ایران زندگی میکنم ولی ادبیات میگه :

وای بر ما که در این حادثه ها پیر شدیم آنقدر زجر کشیدیم ز جان سیر شدیم هرچه اندوه‌ و‌ غم و حسرت و افسوس رسید سهم ما بود و چنین با همه درگیر شدیم -آرین کشوری.

بیاین یه جا جمع شیم دسته جمعی بابتش گریه کنیم.

شاید بعضی وقتا زیادی ناشکر میشم، اینکه آدمایی رو دارم که به کوچیکترین حساسیتم واکنش نشون میدن و واقعا اهمیت میدن، نه فقط توی حرف ینی بردم، و اگه توام یه روزایی این حسا میاد سراغت این پیاما واسه تو :)))

‏ولی من هیچوقت نتونستم حس کنم یکی واقعااا واقعا دوسم داره.( خیلی کم پیش میاد از این مدل چصناله ها بزارم، تحمل کنین) •شب بخیر•

شاید هنوز هم هیچ‌ آرام‌بخشی بهتر از حرفای خوب نباشه...

دل کوچکی داری و غم‌هایی بزرگ. چاره‌ای نداری جز این‌که غمت را جاهای دیگر پنهان کنی؛ مثلاً تهِ چشم‌هایت، پشتِ خنده‌هایت، در سکوتِ ناگهانت، در گریه‌های دور از چشم. عیبی ندارد اگر آغشته به اندوهی. کسی ابر را سرزنش نمی‌کند اگر تیره باشد و نبارد.