• افکار نَباتی•

از سه تا چیز خیلی بدم میاد. یکی بی ذوقی، یکی آدم بی ذوق، یکی هم اونی که ذوقت رو کور می‌کنه.

هر بار که سطحتان بالا می‌رود، چیزی را از دست خواهید داد؛ یک عادت، یک دوستی، یک رابطه، یک نسخه از خودتان. این باخت نیست. این هزینه ورود است. - شب بخیر

i wish.

‏چیه این روابط انسانی، همش پشیمونی.

‏زنده باد عکس‌ هایی که آپلود نکردیم، خاطراتی که تعریف نکردیم و لحظه ‌هایی که هیچ‌کس نمی‌دونه اتفاق افتادن.

دلم میخواد یه شبانه روز کامل توی اتاقم تنها، توی تختم با آهنگای قمیشی، کاکائو، کیک شکلاتی،و پیتزا بمونم و یه عالمه گریه کنم. لعنت به pms

اکسپلورم دو دقیقه بعد از اینکه گفتم بیگ بوی بودن خیلیم مهم نیست :

دختر جانم؛ نجات دهنده ی زندگیت؛ درآمدته، تحصیلاتته، کارته، باشگاهته، نه چیز دیگه.

امروز داشتم فکر میکردم اینکه به سنی رسیدیم، که از اینجا به بعد با هر کی هم آشنا بشیم، عشق اول هیچکس نخواهیم بود واقعا غم انگیزه :)))

Pov: من نصفه شب درحال خوردن اون خوراکی که خواهرم قایم کرده بود و تاکید کرده بود نخورمش ( مچمو گرفته)

من شیفتهٔ عمقم، چه در نگاه،چه در حرف چه در عشق.

تو لیاقت آدمی رو داری که می‌دونه چقدر سخته که یکی مثل تو رو پیدا کنه.

‏من درحال چک کردن قرینه بودن خط چشمم:

عزیزمن، تو فقط بچه بودی! نه نجات دهنده. نه مسئول چیزی. نه مشکل. نه درمانگر خانواده. نه مسئول خوشحالی. قرار نبود همشو تحمل کنی، حق داشتی اشتباه کنی!!

حالا جام جهانی که تموم شد، ولی یه چیزی خیلیی منو اذیت کرد برای بار هزارم ، اونم جبر‌جفرافیایی بود، اونم خاورمیانه بودن، ایرانی بودن، اینکه میدیدم هم سنام سطح دغدغه اشون چیه، و چقدر متناسب با سنشونه، چقدر شادن، چقدر سالم زندگی میکنن، و یبار دیگه همه علائم افسردگی خودم و همه همسالام کوبیده شد توی صورتم، که اتفاقا توی ایران معیار دختر/ پسر خوب و سر به زیر میدونن، اینکه چقدر آرزو دارم، داریم هممون توی ایران، که حداقل های زندگی اوناست، اینکه باید با خانواده بجنگی، با مدرسه، سیستم دانشگاه، هر بار که وارد یه جامعه بزرگتر شدی باید زره محکمتری تن کنی نوجون و جوون ایرانی، راست میگن این شر رو دهه هشتادی جماعت درست کرد چون نخواست و نتونست به کم قانع شه، و الان فقط این اذیتم میکنه که با یه سریا هموطنم، که باید همیشه سر بدیهی ترین چیز ها، سر حداقل ها باهاشون بحث کنم، و هیچوقت نمیفهمن، من با کسایی هموطن شدم، که از پایه و اساس مشکل دارن، فکر میکنن اگه دوماه عذاداری دینی کنن یه ماهم روزه بگیرن، به خدا نزدیک ترن، نماینده خدان، و میتونن هر چرت و پرتی بگن، دلم میسوزه که هیچوقت نمیتونن بفهمن رفاه چیه ؟ خوشبختی چیه؟ شادی چیه؟ دلم میسوزه که نمیفهمن خدا تو قلب آدمه، اگه حسش نمیکنه کلمات عربیو طوطی وار نگو فایده نداره، اگع دل میکشونی ، اگه انسانیت نداری، اگه عین کبک سر تو برفه و میگی ۴۰/۰۰۰ نفر حقشون بود میخواستن سطل ذباله نسوزون، راستش ۴۰/۰۰۰ آرزو مرد، چهل هزار رویا، چهل هزار زندگی، دیگه کی مونده؟ ماها؟ ماها که شوق زنده موندن نداریم اصلا :) بچه های میناب، سربازا ، هرکی که جانفدای میهن شد، قربانی شما و نظام کثیفتون بود :) از اینکه یک سریای که برای جنوب فلسطین یقه جر میدادن ولی به جنوب ایران خودشون که رسید خفه شدن، اسم خودشون گذاشتن وطن پرست :))، باشه میگید تغییر یهویی نیست کم کم، ۴۷ سال دستاورد چی بود؟ بجز خشکی همه رودخونه ها، تاراج همه منابع، و اختلاس؟ ما توی آموزش و پرورش موفقیم؟ توی اقتصاد؟ توی فناوری؟ توی چی؟؟؟ جوون ایروونی دلشو به چی خوش کنه؟ از اینکه بخوایم هی بحث کنیم، هی دعوا کنیم، دیگه از یه جا به بعد انگار مهم نیست که بچه ها هممون ایرانیم و جوونیمون داره میره، بهترین روزامون، فقط مهمه بهم بفهمونیم ما درست میگیم :) جدا شما تو خلوت دلتون نمیسوزه به حال جوونیتون؟ چرا به کم قانعید؟ به گرونی ، به صف بنزین؟ به منتظر یارانه بودن؟ منتظر سبد کالا بودن؟ چک کردن امار طلا و دلار؟ به پراید یه میلیاردی؟ اینکه مدام باید پس انداز کنین تهش هیچ؟ اینکه مدام باید بدویید تهش هیچ؟به پدری کارگری که شرمنده بچه هاشه ؟ جدا شما فکر نمیکنین به اینا؟ مسأله نیست براتون؟ میگن دهه هشتادی دنبال لخت شدن بود، دهه هشتادی میخواست قدم برداره و تلاش کنه و بدونه که میرسه، میخواست بشینه سر جلسه کنکور و نبینه کسی ک نصفشم تلاش نکرده با سهمیه جانبازی بالا رفت و خودش با اونهمه تلاش موند، نره مصاحبه کاری، ببینه بازهمون سهمیه دار کنکور نشست جاش سر کار بدون هیچ دانشی، نبینه هی پارتی بازی میشه، دهه هشتادی میخاست بدونه پول نفتش کجا میره؟ خاکش چی میشه؟اینهمه معدن؟ اینهمه جاذبه گردشگری چرا استفاده نمیشه؟ اینهمه فقر و مشکلات توی کشور خودمون چرا حل نمیشه ولی کشور همسایه اولویته؟ انقد سرکوب کردید و کشتید و خون ربختین تا همین دهه هشتادی رو آورد به کمک بیرونی، بعد گفتید وطن فروش ، کجای دنیا سوزوندن سطل ذباله دختر ۱۷ ساله جای فرستادن به کانون اصلاح تربیت ، حکم گلوله توی سر میخوره؟ کجا دنیا جز ایران؟ که روزگاری مهد تمدن، و شکوه و جلال بود، روزگاری که ایران ایرانی بود، عرب نبود.... جوون ایرانی از همیشه خسته تره :) کاش حداقل ها رو یا بفهمید یا اگر نمیفهمید دهنتون رو ببندید :)

جام جهانی حواس پرتی مورد علاقه ام از زندگی در خاورمیانه بود :))