شیشه

ابرها را نگاه کن. ببین چطور بی‌ادعا می‌آیند، بی‌سروصدا می‌روند. نه ریشه دارند، نه خانه، نه مقصدی معلوم. مسافر بادند، ولگردهای آسمان.

ابرها

تسلط نیاز به صبر داره.

صبح ما هم می‌تابه، شک نکن.

تاریکی همیشه رفتنی‌ست. و صبح، حتی اگر خیلی دیر، بالاخره می‌تابد.

بنظرم موقعیت‌شناسی ویژگی خیلی خوبیه. اینکه بدونی کجا باید حرف بزنی، کجا سکوت کنی. کی بیای، کی بری. کی نزدیک شی و کی فاصله بگیری. اینو هر کسی بلد نیست. یه بخشیش‌ ذاتیه، یه بخشیش هم اینجوری به دست میاد که زندگی با چکش می‌کوبه توی سرت تا یاد بگیری.

آدما رو رها کنید برن با موقعیت‌ها و کسایی که می‌خوان باشن. شما هم اینجوری میرید و موقعیت‌های جدید و خوب پیدا می‌کنید.

لازمه آدمی بشی که وابستگی‌های عجیب و غریب نداره، آدمی که برای موندن موقعیتش یا کسی التماس نمی‌کنه، منت نمی‌کشه. لازمه آدمی بشی که زانو نمی‌زنه جلوی در بسته.

هروقت کارات نشد یاد کارایی که با من کردی بیوفت عزیزم.

مکث کنیم.

زن بودن انتخاب خودم نبوده ولی دوسش دارم.

خوابیدن انقدر سخت شده، که بیدار شدن نمی ارزه #معین_دهاز

کی گل شب بو رو از شاخه چیده؟ خانه‌اش ویران باد.

محافظت، خودش یک جور دوست داشتن است.

آفتاب قشنگ است، اما بلدِ سوزاندن هم هست. نورش را دوست داری، ولی زیادی‌اش کورت می‌کند، پوستت را می‌کَنَد. بعضی چیزها همین‌طورند: قشنگ، اما خطرناک.