شیشه

شب بخیر ای برگ‌های ستم‌دیده‌ی پاییزی.

گاهی آدم‌ها با ماندنشان، با دوام آوردنشان، و با تحمل کردنشان، از ما دورتر می‌شوند. @moein_dehaz

اين روزا من خیلی آدمِ «خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن»ـي شدم.

تو رشته‌های نازک امید بودی.

از تو خاطرات محوی دارم و یه حسرت عمیق. حسرت اون کسی که میتونستی باشی و نخواستی باشی.

از قلب من یه چیز سخت مونده، یه چیز خاموش. تو دیگه نمی‌تونی بشکنیش. نه تو نه هیچ‌کس دیگه.

به غایت زیبایی.

برای خراب کردن خودت، آدم کوشایی بودی. قدم‌به‌قدم، بدون اینکه خسته شی، براش تلاش کردی. هر روز یه تیکه از اون اعتمادی که بهت داشتم کندی و انداختی دور.

اگه به گریه بود گریه می‌کردم. خیلی بیشتر ازین حرفاست.

نمی‌خوام شبیه تو باشم. حتی اگه تو بهترین کسی باشی که بلد بود زندگی کنه، بازم نمی‌خوام. من راه خودمو می‌رم. از دنیای تو رد نمی‌شم چون خودم نمی‌خوام.

آدمی که ساکت شده، حرف داره اما از درون خالی شده که نمی‌خواد حرف بزنه. گاهی آدم ساکت ازش یه پوسته میمونه که راه میره، کار می‌کنه، میخنده ولی ته‌ نگاهش تاریکی ‌فریاد میزنه.

به اين فكر کن.

شب‌ها توده‌ای متراکم از عشق، درد، خشم و زخم‌های روی هم انباشته هستم.

بعله، خیلی از نمیشه‌ها، نمیشه نیست، نمیخوامه.