شیشه

با تعارف و چاپلوسی و احترام الکی، هیچ‌‌چی از من نمیشه گرفت. من همون‌ جام که هستم. با همون حسی که دارم. همون‌طور که هستم.

جنگی در کار نیست فقط سخنگوی کانفیگ‌فروشای ایران اعلام آماده باش کرده.

I hope sometimes you wonder about me.

هر جا میرم، انگار یه چیزی کم دارم یا یه چیزی زیاد. انگار منو برای جای کس دیگه بودن ساختن و اشتباهی این‌جا گذاشتن و رفتن. برای هر نوع انتخابی، من نامناسب به نظر می‌رسم.

بهش نزدیک می‌شدم، البته نه زیاد. خیلی می‌ترسیدم اما دور هم نمی‌رفتم.

از یاد می‌برم که زنده بمونم. و جای هیچ گله‌ای نیست چون یاد کارش اینه که بره شاید فقط مرگ عزیزان رو آدم از یادش نمیبره و حتی اون هم گاهی فراموش میشه.

اولش می‌گویی «نه، من فرق می‌کنم. من می‌توانم به همه‌چیز اهمیت بدهم و آسیب نبینم.» اما بعد، یکی‌یکی، آن چیزهایی که برایش جنگیدی، از پشت خنجر می‌زنند. آن آدم‌هایی که برایشان میمردی، زنده می‌مانند و فراموشت می‌کنند.

درس امروز و هر روز

«من اشتیاق کسی‌بودن و به‌حساب‌آمدن را درک می‌کنم.»

وقتی انتظارشو نداشتی و یهویی پیش میاد بیشتر کیف میده.

-کجایی؟ کنسلمون کردی؟ + کنسل؟؟ از ریشه زدم.

زنده‌باد جسارت انتخاب کردن خودت اونم وقتی تموم عمرت یادت داده بودن که خودت رو همیشه بذاری ته صف.

آدم جالبی هستی، به قول چزاره پاوزه: تو چون سرزمینی هستی که هیچکس از آن سخن نمی‌گوید چشم‌به‌راه هیچ چیز نیستی