شیشه

برف ریز ریز

اندکی دورتر خانه‌ای است که می‌سوزد ‌ بعد خانه‌ای دیگر ‌ و بعد خانه‌ی خودت نمی‌دانی؟ انتظار چه را می‌کشی؟ اگر دور باشی - به خانه‌ات نزدیک می‌شود. نمی‌دانی؟ هیچکس امروز از حریق دور نیست. ‌‌ یانیس ریتسوس ترجمه‌‌ی فریدون فریاد، بخش‌هایی از شعری زمان سنگی

‏زندگی یه وطن بهمون بدهکاره که مجبور نباشیم به جای زندگی، مدام خبرارو چک کنیم.

‏هنوزم رشته‌های نازک امید متصله.

یهو تو دلم خالی میشه، پر میشم از حس اینکه اوضاع ناامید کننده‌ست.

فکر می‌کنم آدم اگر نتونه به خودش دروغ بگه، بالاخره از بین می‌ره.

: اینو باید تتو کنم رو تنم. که هیچ‌وقت الکی دلخوش نشم.

ما برای جهان نا-مُهِم هستیم.

[باریکه‌های امید]

یکی از وحید آنلاین بعد از اینهمه پست ویدئوی کشتار پرسیده خودش حالش خوبه؟( که همه ویدئوها رو میبینه ادیت میزنه محو میکنه و منتشر می‌کنه و از نظر روانی سخته) پاسخ داده: جرات نمی‌کنم پیام‌ها رو باز کنم. نه بخاطر خشونت تصاویر. ‏اون انقدر سخت نیست که پرسش‌های مادرانی که بچه‌هاشون بازداشت شدند. ‏عکس گم‌شده‌شون رو می‌فرستند با چهره‌هایی که در ویدیوها محو کردم مقایسه کنم! ‏التماس می‌کنند فرستنده ویدیوی پیکر عزیزشون رو معرفی کنم تا از آخرین لحظاتش بپرسند.

‏این آدمها شکل تک تک ما بودن، با رویاها، با چیزایی که هر روز توی سرشون بهش فکر می‌کردن. عاشق میشدن، میخندیدن، سرشونو روی پای مادرشون میذاشتن. با کلی آرزو. این چه سرنوشتی بود. ویرون بشه سردخونه‌ها.

‏اون قسمت از سلول های مغزم که مسئول درک زندگی عادی بود، از دی امسال دچار مرگ سلولی شدن.

ما تركا براي گريه کردن، واحد اندازه گيري داریم. مثلا میگیم: بير گُز اغلاديم ‏یعنی: اندازه يك چشم گريستم. من این روزا دو چشم گریه می‌کنم و کافی نیست.

مولانا میگه: هر که ز غوغا وز سر سودا سرکشد اینجا سر ببریدش

‏دارم پستای جدید وحید آنلاین رو می‌بینم. دارم از بین میرم.

یه انسان با چه تفکری با چه ایدئولوژی میتونه با یه انسان بی‌گناه اینکارو کنه؟