German idyll

از معدود قطعه هایی که درش ایرانیم

گاه فکر میکنم این حجم از اجرا های تکراری از موزیک کلاسیک بشدت تداعی کننده ی یه نگاه ارتودکسی است از جهتی هم نگاه جدید افراطی و این تقابل من رو یاد تقابلی که بین نسل های جوان و پیر هست که تقابل ارتدوکسی و زیاده روی در جهت معکوسشه که چندان جالب نیست ولی یه چیزی مسلمه این قدر قید و بند در نو بودن، دیسونانس بودن، نبودن، اخلاقی بودن، انقدر بر نت پافشاری کردن یک ته داره البته اگر متوجه اش شد

شیرینی مدالش خیلی دلچسبمه