زثولیت

این.

چندشب با خود گفتم، اگر نیاید خواهد مرد‌. نیامد و مردم؟

چه بسیار نبودت را با مرگم قمار کردم و نبودنت برد و من دوبار باختم. آخر نه من مردم و نه تو آمدی.

دیگر نه برم دل نه به کس دل بسپارم من مهرهٔ بازندهٔ این کهنه قمارم.

#زث.

.

و مادر اشک‌هایم را دید و گفت، این دارد از بین می‌رود. از بین رفتم مادر. از بین رفتم.

پرایوت‌شیرعلی:نمیدونم چرا انقدر بد میارم تو زندگیم چند وقته زثی هروقت پرایوت‌شیرعلی پرایوت‌شیر میکنه:

ازت خسته شدم پرایوت‌شیر.

:)

همه‌چی زشته، چون نور نیست. نه عینک، نه چراغ‌قوه؛ نتونستن برش گردونن. انگار تاریکی تصمیم گرفته موندگار باشه. دلِ افتاده زیر پا؛ چینیِ نازک، لب‌پَر، گناهکی، از اون جنس که با یک نگاهش می‌شکنه و با هیچ دستی درست نمی‌شه. خب؛ شکست. البت نه که بار اولش باشه طفلی. ولی می‌گن باید اوستا پیدا کنی بندش بزنه. ولی بعضی ترک‌ها برای وصله نیستن، هستن؟ نیستن. برای یادآوری‌ان. و باز دستها می‌گردن دنبال چیزی که گم شده، پاها می‌خورن به سایه‌ها، صداها می‌پیچن توی خلوت. دل همون حوالی له می‌شه و دوباره بلند نمی‌شه، چینی هنوز لب‌پَر، هنوز گناهکی، مثل چیزی که باید باشه، ولی نیست. مثل کسی که باید باشه، ولی نیست. مثل تویی که باید باشی، ولی نیستی.

-برای صاحبش

جان

فکر کنم یک چیزی نوشتم که بخونیش

زثی؟

عجب.

نه

.

.

.