گم‌گشته‌ی حیران

مشورت کردند با هم صبر و غم آن سفر کرد اختیار..، این شد مُقیم…

کمال خجندی

یه روز مولانا از شمس میپرسه که: « این اندوه عمیق بلاخره کِی تموم میشه؟ » شمس هم میگه که « اندوه تمام نمیشود ، تو آنقدر وسیع میشوی که اندوه در تو گم میشود »

عمری‌ست به دنبال توأم ، نیست نشانی ، ای خوب‌تر از خوب‌تر از خوب ، کجایی؟!

عشق اصلی ترین موضوع عرفان است و عاشق کسی است که جز معشوق را نمی‌بیند.

فنون دهم

سلام آقا میشه اگر زنده موندم زود قسمت کنی بیام پیشت؟ من کل غمم رو نگه داشتم حضوری براتون بگم.

حال که مشکلات زندگی سنگین شده است از رمز یا رقیه استفاده کنید.

نزدیکِ اربعین، دلم بی‌پناه ماند چشمانِ خیسِ من، به غمِ یک نگاه ماند هر کس رسید، گفت: «زائری؟» و من فقط... از این سؤال، دلِ پُرخونِ من به آه ماند آقا! مگر بدان به حریمت نمی‌رسند؟ پس حُر چگونه لایقِ آن بارگاه ماند؟ گفتند: «قسمتت نشده...» سر به زیر شدم حسرت، رفیقِ هر سحر و هر پگاه ماند هر شب به شوقِ صحنِ تو خوابم نمی‌برد تصویرِ گنبدت، همیشه تکیه‌گاه ماند آن‌قدر گریه می‌کنم تا عاقبت بگویند: این نوکر از دو چشمِ خودش رو به راه ماند از راهِ دور، سلام به سلطانِ کربلا بارانِ اشک، همدمِ این روضه‌ها بماند روزی اگر نخواندی‌ام امسال، یا حسین امیدِ اربعینِ دگر در دلم بماند...

گم‌ گشته‌ی حیران پنج مرداد ماه هزار و چهارصد و پنج

من به جا ماندن از این قافله عادت کردم شما را فقط از دور زیارت کردم نوش جانش هرکه رفت حـرم‌ِ ارباب خودمانیم.. ولـی گاهـی حسادت کرده‌ام:)

نزدیکِ اربعین، دلم بی‌قرار شد هر کوچه از خیالِ حرم سوگوار شد هر کس رسید، گفت: «نجف رفته‌ای؟» ولی... این پرسش، آتشی به دلِ انتظار شد آقا! اگر که لایقِ دیدار هم نبود پس حُر چگونه یک شبه از رستگار شد؟ گفتم: «نبرده‌ایم مرا...» اشک گفت: «نه؛ این گریه، خود مسیرِ تو تا نینوا شد.» هر شب سلام می‌دهم از پشتِ پنجره شاید نسیم، قاصدِ آن خاکِ یار شد آن‌قدر اسمِ تو به لبم زمزمه شده ذکرِ «حسین» قوتِ این روزگار شد روزی اگر نخواندی مرا سوی کربلا می‌آیم از مسیرِ دلم، هر کجا که شد از راهِ دور، رو به ضریحِ تو می‌کنم شاید همین سلام، قبولِ زیارت شد...

-گم گشته‌ی حیران پنج مرداد ماه هزار و چهارصد و چهار

نزدیکِ اربعین، دلِ جا مانده‌ها گرفت یک بینوا برای خودش ربنا گرفت هرکس رسید؛ سوال کرد: زائری؟ از این سوال، دلِ پُرخونِ ما گرفت آقا مگر "بَدان" به حریمت نمی‌رسند؟ پس "حُر" که بود که جام بلا گرفت...؟ باشد؛ محل نده... نبرم اربعین حرم اما بدان؛ که قلبم از این ماجرا گرفت آنقدر گریه میکنم که بگویند عاقبت: نوکر ز اشکِ خود سفرِ کربلا گرفت... اما ز راهِ دور؛ سلام حضرت حسین بارانِ اشک،  از این روضه‌ها گرفت

آقاامیرالمؤمنین(علیه‌السلام) در اندوهِ عمیقِ تنهایی‌های خودِ میفرمایند: «الْغَرِيبُ مَنْ لَيْسَ لَهُ حَبِيبٌ» غریب ؛ کسی است که غم‌خوار ندارد . .

غررالحکم،حدیث۵۵۷۲

قول قول تا شهادت.

الهم ارزقنا توفیق شهادته في سبیلک

شمع کج بسوزاند پر فانوس را.. قوم بی غیرت چه داند قیمت ناموس را..