هاورین؛

ایران را نمی‌شود فقط دوست داشت؛ باید با آن جنگید، از آن رنجید، از آن گریخت و دوباره دلتنگش شد. این سرزمین عجیب است؛ هر بار که فکر می‌کنی دیگر چیزی برایت نمانده، ناگهان یک شعر، یک بوی آشنا، یک تکه موسیقی یا حتی صدای مادرت از اتاقی دور، تمام دلت را برمی‌گرداند به جایی که می‌خواستی فراموشش کنی. شاید نفرین ما همین باشد؛ اینکه نمی‌توانیم بی‌تفاوت باشیم. نه آن‌قدر خوشبختیم که گذشته را فراموش کنیم، نه آن‌قدر بی‌رحم که آینده را رها کنیم. مدام میان «ای کاش می‌ماندم» و «ای کاش می‌رفتم» معلقیم. و ایران، آرام و بی‌رحم، وسط تمام این دویدن‌ها ایستاده است؛ مثل خانه‌ای که سال‌هاست در آتش می‌سوزد، اما هنوز وقتی از دور نگاهش می‌کنی، دلت می‌خواهد چراغ یکی از پنجره‌هایش روشن باشد.

ــ داستایفسکی

آن سال‌های بد، روزگارِ سیاه مردم مثل زخمی ناسور بر پیشانی تاریخ ماند که ماند. هیچ‌کس سال بلوا و قحطی و جنگ را از یاد نبرد. هیچ‌کس این نحوست و نکبت را از یاد نبرد که برخی تفنگ برداشتند و یاغی شدند مردم شهرشان را کشتند و چپاول کردند. آن هم چه جوان‌هایی چه فرشته‌هایی آیا به دنیا آمده بودند تا نشان دهند که در هر روزگاری میتوان افسانه ای بهتر داشت؟

-عباس معروفی-

با تو‌ام ایران خانم زیبا دق که ندانی چیست گرفتم دق که ندانی تو خانم زیبا

هزار هزار آدم از کنارم گذشتند؛ یکی نپرسید این شانه ها که این‌همه بار را می‌برند، شب ها کجا خسته می‌شوند؟ آدم گاهی نمی‌شکند؛ فقط آنقدر ساکت می‌شود که هیچ‌کس دیگر صدای فروریختنش را نمی‌شنو.

این شاپ منو بیاین

دلش از چیزهایی غمگین می‌شد که به چشمِ هیچ آدمِ دیگری نمی‌آمد‌‌...

غرق شوی میمیری؛ چه در دریا، چه در رویا.

باید بروم وقتی که جواب ها با سوال ها همدست اند وقتی که تو غم انگیزترین سوالی باید بروم... کاش بادی بوزد که به جای برگ ها مرا ببرد.

و تنم، گور رونده‌ای ست که استخوان‌هایش اندوه هزاران زندگی را به دوش می‌کشد و خون من ، مثل شرابی کهنه ، زندگی به زندگی قرن هاست که بوی غمی تازه می‌دهد و در میان این سطر ها به جستجوی قلب من ، بیهوده کنکاش می‌کنی که آنچه درون این سینه می‌تپد زخمیست که هر کجای آن را انگشت بگذاری شعری تازه سر باز می‌کند..

‏و می‌دانی ؛ ماه‌هاست كه به اجبار زندگی‌ می‌كنم ؛ تمامِ اين ماه‌ها جانم غمگين است..

به زحمت یک کتاب را به آخر میرسانم حوصله ای برای دیدار تازه نیست پاها گرفتار در باتلاق تکرار... گویا ادامه باید داد، ظاهراََ که اینگونه است.

. دراز کشیده موهایش را سپرده است به آرشه‌ی باد و این موسیقی به هر دره‌ای که می‌رسد پاییز به راه می‌اندازد از او تنها رفتن مانده است پاهایش رفته‌اند رویاهایش و دیروز دیدم از عکسش هم رفته بود از همین شعر حتی روزی خواهد رفت و هر که این کاغذ را ببیند نخواهد فهمید این کلمات چرا کنار هم نشسته‌اند