█║▌║▌║PIANO║▌║█│█
Open in Telegram
پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
174
Subscribers
No data24 hours
-1167 days
-14230 days
Posts Archive
مـن پریشان‌تر از آنم که تــــو میپنداری
شده آیا تـه یک شـعر، ترک بـرداری...؟!
-فاضل نظري
زمانی ک قصد داری صدتو برا کسی بزاری ،
حتی اگ آخرین دفعه ای باشه که با اون فردی و داری باهاش حرف میزنی ،
باهاش درست برخورد میکنی .
نه اینکه هر چی از دهنت در اومد بگی و ادعا هم کنی که صدتو برا همه میزاری...🎀
خوشحالم همچین نقشی برات دارم :) بنظرم یکی از قشنگیای زندگی به اینه که آدما همچین نقشی برای هم داشته باشن ... قشنگیِ زندگی فقط توی بودن نیست، تو اینه که آدم برای یکی نقش امنِ زندگی رو داشته باشه… عزیــزِدلـــم ، بدان که بودنِ با تو ، در هر شرایطی برای من زیباست🤍.
گاهی با دویدن به سمت کسی نفسی برای ماندن در کنار او نخواهی داشت ،
پس با کسی بمان که نصف راه را به سمتت دویده است .
اون کسی که پیشش حس کردید صمیمیت و رفاقت بینتون یکطرفه‌س، بندازید دور،
از اون آدم رفیق درنمیاد.
زندگی خیلی داره باعث افسردگی میشه ؛ قبلنا اینجوری نبود ... ی متن انگیزشی ، ی موزیک ، یه فیلم ، یه چت کوتاه ، یه بیرون رفتن ، یه صحبت کوتاه ، حالمو خوب میکرد ، انرژیمو زیاد میکرد ؛ ولی الان هیچ کدوم اونقدری که باید اثر نداره و این خیلی ترسناکه که هیچی نتونه حالتو عمیق خوب کنه و تو رو از منجلابی که توش گیر کردی نجات بده .
من دوام آوردم.
باز هم دوام میارم.
ولی دلم میخواست معنی زندگیم چیزی بیشتر از دوام آوردن باشه…
«باور کن هیچ سطری بدون نقطه نمی‌ماند، گاهی چند ویرگول و مکث، برای رسیدن به پایان سطر، الزامی‌ست. باید تحمل کنی، باید یاد بگیری لابه‌لای پاراگراف‌های درد، بارها مکث کنی، نفس عمیق بکشی و آرام‌تر شوی تا خودت را به پایان دردها برسانی. باید اجازه بدهی درد در همان پاراگراف کوتاه یا بلندی که هست، حق مطلب را ادا کند، حرفش را بزند، درسش را بدهد و صحنه را ترک کند. آن‌وقت پاراگراف بعدی متعلق به توست، همان نقطه و سرِ خط با صدای بلند، همان پاراگراف خالی از درد، همان روزهای خوبی که در انتظارشان بودی. روزهای خوب، پاداش مکث و صبوری و خویشتن‌داری توست. پس؛ "ای دل، به سردمهریِ دوران، صبور باش..."»
بعضی عصرها خانه همان خانه است.
چای همان عطر را دارد.
پنجره همان‌جاست.
حتی نور، همان‌طور روی فرش می‌افتد.
فقط یک نفر کم است. و عجیب اینکه، گاهی آن یک نفر خودِ دیروزِ آدم است.
عجیب‌تریـن اثرِ رنـج، غمگین شدن نیـست.
اینکه بعـد از مدتـی دیگه برای خـوشحـال شدن هم به زمان بیـشـتـری احتیاج داری.
انگار روان،
برای اینکــه کمتر آسیب ببینه ، درِ ورودِ همـه‌چیــز رو نیـمه‌باز گذاشته.
رها کن.
بپذیر یک سری آدم ها، اتفاقات، خاطرات، تجربه بودن و اثرشو روی زندگیت گذاشتن.
و تو لازم نیست اونهارو همیشه با خودت حمل کنی.
نه به خاطر بی اهمیت بودنش،
به خاطر ارزشی که به تو داده و رفته.
بهت قول می‌دم اینجوری زندگی خیلی برات قشنگ تره...
-دیاکو
