ناتموم؛

نمیشه چشمم به گلم بخوره و قربون صدقه‌ش نرم. عادیه؟

فکر میکنم رفتار دوستام توی انتخاب پارتنر میتونه تاثیر گذار باشه، مثلا وقتی دوستم با فاصله‌ای بیشتر از ۱۲۰۰ کیلومتر میتونه واسم گل بفرسته، من نمیتونم بی‌توجهی یک پسر و بهونه‌هاش رو قبول کنم. وقتی هربار قراره با دوستم بریم بیرون میگه نیاز نیست تو بیای سمتم و من میام دنبالت، و هرجایی از شهر باشه میاد سمت من، نمیتونم بی‌تفاوتی یک پسر رو قبول کنم. وقتی دوستم بابت بودنم ازم تشکر میکنه، نمیتونم با پسری که قدردان نیست هم‌صحبت باشم. میدونی عزیزم، دوستام جوری رفتارهای سالم داشتن که جایی واسه رفتارهای تاکسیک و ناسالم ندارم.

گُله انقدر کنار بِستیم خوشگل‌تر بنظر می‌رسه که دوبار خاک تو سر دوست‌پسری که همیشه واسه دوست‌دخترش گل نخره که خانومی رو همیشه با طراوت و خوش‌حال ببینه. آخه من با هر عکس و ویدیویی ازش نیشم تا بناگوش باز می‌شه و حالم خوب می‌شه کلا. اصلا مگه رسالت زندگی همین نیست.؟

بِستی واسم زیباترین دسته گل دنیا رو فرستاده، خوشبختی بالاتر از این؟ بِستیا یاد بگیرید ^^

من بسیار نیازمندِ یک «بندرگاه آرامشم»... من خسته‌ام... چقدر خسته‌ام، از قصه‌های عشق و اخبار عاشقی! و چرا این‌قدر به ظاهر و زیبایی‌ام اهمیت می‌دهی؟ اما روح و اندیشه‌ام را درک نمی‌کنی؟ چرا به ظاهرم اهمیت می‌دهی، اما اندیشه‌ام را نمی‌فهمی؟ فقط دوستم باش!

درود بر کسایی که تنها زندگی می‌کنن. کاش بگید چه رمزی میزنید. من هم حوصلم سر میره، هم سکوت طولانی اذیتم میکنه، هم حرف نزدن با یه انسان دیگه آزارم میده، هم هرچی دیگه که فکر کنی.

هروقت تصمیم میگیرم تنها باشم و چند روز تنها زندگی کنم؛ فقط ۲ ساعت اولش خوبه و خوشحالم. میشه دو ساعت و یک دقیقه زجه میزنم ساعت به عقب برگرده و چنین غلطی نکنم.

بودن کافی نیست، به موقع بودن خیلی مهمه بچه‌ها.

توقع دارم وقتی تو اینستا بعد صدسال استوری میذاری، یه ری اکتی داشته باشن ولی همه یٌبس و انگار سر بریدشون رو واسشون استوری کردی.

آدم‌هایی که واسم گل میخرن تو لیست “موردعلاقه‌”هام قرار دارن.

تو انتخاب هرچی بد بودم، تو انتخاب دوستام، آدم حسابیا رو دور خودم جمع کردم.

باید رید تو زندگی‌ای که نمی‌تونی هروقت دلت خواست بلوند کنی.

یه فکتی وجود داره که اگر دانشجوی یه شهری به جز شهری که توش زندگی میکنی بوده باشی، در آینده ۸۰٪ دوستات در شهرای مختلف و دور ازت، خواهند بود.

امروز قراره برم یکی از دوستام رو ببینم که یادم نمیاد آخرین بار چند سال پیش دیدمش. غمگین و هیجان انگیزه. ( داستان شماره هزار و نهصد و هفت از دوریِ دوستان)

در عین حال که خوش نمی‌گذره، سریع هم میگذره. قدیما مگه این شکلی نبود که وقتی بهمون خوش می‌گذشت سریع می‌گذشت؟ نمیدونم که این سریع گذشتن‌ها خوبه یا بد ولی ترسناکه که هم عمرم سریع میگذره هم خوش نمیگذره. نمیدونم میفهمید چی میگم یا نه.

آخرش که مردیم بهمون میگن رمز زندگی در احمق بودن، بود.

چقدر روی شدن‌های مختلف پافشاری کردیم و چقدر بعد از نشدن‌ها سازگاری کردیم. اِنگار به‌دنیا اومدیم تا نمادِ چرخه‌ی "پافشاری و سازگاری" باشیم.

با هرکی مثل خودش؟ عزیزم امکان نداره من بتونم انقدر دوهزاری باشم...