ناتموم؛

متاسفانه آدمیم که اگر در روابطم، دوستیام و … بهم توجه نشه چمدونم رو جمع میکنم و میرم. خیلی ساده، خیلی آروم و‌ خیلی بی‌صدا :)

قشنگی که امروز چشمام دید، یه دختر ناز و خوشگلی بود که یکی از پاهاش رو نداشت ولی با این وجود اومده بود باشگاه، ورزش کنه. دمت گرم بابت اراده‌ت. تو اشرف مخلوقاتی عزیزم.

انصاف نیست که پادکست رختکن بازنده‌ها داشته باشیم ولی رختکن برنده‌ها نداشته باشیم. بابا این همه با رختکن بازنده‌ها اشکمون در میاد؛ یه بار از یهو شدنا اشکمون در بیاد چی میشه؟

الان اونجاییم که فریدون مشیری میگه: “رک بگویم از همه رنجیده‌ام از غریب و آشنا ترسیده‌ام بی‌خیال سردی آغوش‌ها من به آغوش خودم چسبیده‌ام”

ولی من دلم خوابیدن خیاری روی بالکن رو میخواد. دلم سردی اون ور بالشت رو میخواد که لپت خٌنک میشه. پچ پچ‌های آخر شب وقتی توی تشک دراز کشیدیم. صبحونه خوردن باهمدیگه. البته کنار آدمایی که دلت شاده و بهت حس خوبی میدن.

آدمایی که باعث میشن وقتی کنارشونی خودِ خودت باشی آدمای قابل ستایشی‌ان. آدمایی که نیاز نیست خودت رو سانسور کنی، خودت رو تغییر بدی یا همرنگ خودشون باشی. در کنار این آدما بودن هیچوقت خستگی نداره؛ چون تو توی نقش خودِ خودتی.

از آدمای سیاستمدار می‌ترسم.

راه دراز بود و همه، نرفته از پا افتادن.

بخوابیم که هیچ کاری از دستمون برنمیاد.

آرام باش عزیزکم! هیچ‌چیز ارزش این همه دلهره را ندارد ما رفته‌ایم، و الان سال ۱۴۹۷ است…

امیدوارم سال‌های پیشرو با تو مهربان باشد، تویی که سال‌های گذشته، زندگی در فرسودنت کم نگذاشت.

ولی من به جای گفتن دوستت دارم، جزئیاتت را به یاد می‌سپارم.

بچه‌ جون هوا برای پیکنیک فوق‌العاده‌س💌

ولی من دوست داشتم در این زمان و در این لحظه، کنارت می‌بودم و واست شامای خوشمزه و متفاوت و جدید درست میکردم و باهم تو بالکن میخوردیم و آسمون رو میدیدیم.

امروز داشتم توی مکالمه‌هایی که با خودم دارم میگفتم یادم باشه دیگه هیج نوع قهوه‌ای رو از ظهر به بعد نخورم، فقط صبحا اجازه قهوه خوردن دارم. بعد امروز عصر رفتم بیرون و فکر میکنید اولین چیزی که سفارش دادم چی بود؟ آفرین، آیس لاته. 🤡

به همدیگه عشق بدیم. مگه چی داریم جز خوشحال کردن همدیگه؟

کاش تو پاییز پر باشه از جمله بیا بشین باهم چای بخوریم.