ناتموم؛

تا میام لباسای تابستونم رو تکمیل کنم، پاییز از راه میرسه. الان که دارم فکر میکنم یک ماه دیگه تابستون تمومه و من هیچی لباس پاییزه ندارم و خب استرس میگیرم.

بزرگ‌سالی این شکلیه که به هر حال مجبوری فردای شبی که مٌردی پاشی زندگی کنی…

قصه‌ام ساده و کوتاه است؛ از هرچه دوست دارم دورم.

دعا می‌کنم هیچ‌وقت ذوقت کور نشود عزیزم! دعا می‌کنم هیچ‌وقت کنار کسانی نباشی که تو را نمی‌فهمند، قدر تو را نمی‌دانند و تو را حیف می‌کنند. دعا می‌کنم بتوانی به موقع بچه باشی، به موقع جوانی کنی، به موقع دیوانه باشی و به وقتش و با آدم درستی زندگی کنی. دعا می‌کنم طرد نشوی، بی‌توجهی نبینی و اگر هم دیدی؛ نشکنی! مقاوم باشی! دوام بیاوری! که هنر واقعی این است: تنهاشدن و جا نزدن، طرد شدن و نشکستن، زمین خوردن و برخاستن!!! هنر واقعی این است؛ در هر شرایطی، قبل از هرکسی، روی خودت حساب کردن… نرگس صرافان طوفان

از میان این همه صبر معجزه می‌روید و صبر و نور و امید سالهاست عادت ماست …

احساس میکنم ژانر زندگیم، تبدیل شده به تلاش برایِ بقا.

«آدم‌های زخمی، با گوش‌هاشون نمی‌شنون؛ با زخم‌هاشون گوش می‌دن. ‏برای همین، چیزی که می‌شنون، معمولاً صدای تو نیست؛‏صدای خاطرات خودشونه که از حرف‌هات بیرون کشیدن.»

عسل داره یه کاری میکنه هممون کتاب ویرانه‌های من رو بخونیم.👀

آدما از زندگی کردن نا‌امیدم میکنن.

ولی این روزهایی که مشغول صبر کردنم که شاید اوضاع بهتر شه، همش روزهایِ جوونیمه.

از آدمای حق به جانب و خودشیفته که عذرخواهی بلد نیستن متنفرم.

من هروقت در یخچال رو باز میزارم و زودی صداش درمیاد به این مسئله پی میبرم که خیلی زود دیر میشه :))

همه چیز از “باور” شروع میشه. تو این جمله رو چندبار میخونی.

پناه بر لحظه‌هایِ ساده یِ زیستن…/

فکر کنم جایی از قلبم قراره همیشه بابت بعضی نشدن‌های زندگی‌ام درد بگیره. یه دردِ آروم، که نه دیده می‌شه، نه تموم می‌شه. فقط بهم یادآوری می‌کنه که یه جاهایی خیلی خواستم، ولی نشد.

از آدمای ویدیو مسیجی خوشم میاد _کجایی +ویدیو مسیج _چیکار میکنی +ویدیو مسیج