𝐍𝐀𝐙𝐋𝐈

گاهی فکر می‌کنم ما آدم‌ها بیشتر از اینکه زندگی کنیم، داریم با تکه‌های باقی‌مونده‌ی خودمون کنار میایم. با آدم‌هایی که رفتن و هنوز جایی از قلب‌مون موندن، با حرف‌هایی که هیچ‌وقت گفته نشدن، با زخم‌هایی که یاد گرفتیم پشت لبخند پنهون‌شون کنیم. و با این حال، هر صبح دوباره بیدار می‌شیم. دوباره امیدوار می‌شیم، دوباره دل می‌بندیم، دوباره برای چیزهایی که دوستشون داریم می‌جنگیم. شاید معنای زندگی همین نباشه که همه‌چیز درست بشه؛ شاید این باشه با تمام کمبودها و فقدان‌ها، هنوز دلیلی برای ادامه پیدا کنیم. هنوز جایی درون‌مون چیزی بگه باز هم ادامه بده، هنوز زندگی تموم نشده.