𝘈𝘯𝘦𝘮𝘰𝘪𝘢

می‌خواستم بمانم رفتم. می‌خواستم بروم ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

در آخرین خط نامه‌ی خداحافظی‌اش نوشته بود. "دلم با رفتن نبود، اما دیگر راهی نداشتم."

🚬

گفتم: فکر می‌کنم که در ته دلم به آن‌ها غبطه می‌خورم. – شما؟ – برای اینکه زندگی می‌کنند؛ و من، سال‌های سال است که نتوانسته‌ام خودم را زنده حس کنم.