دمــی اَزْ موتِ فرضي🫁

چقدر صبر؟! چقدر تحمل؟! تا کی؟!

تا قلب میزنه بابا و مامان و سیسی در اولویت زندگیمن

چقدر قوهٔ درکم تو این اینجور مسائل ضعیفه حتی حس میکنم فقدان درکم

چقدر مضحکه با یه جمله صاحبت بشن و بعدش نتونی بری خونهٔ خودت نظر شخصیمه😶

تا ابد هیچ حکمت و قسمتی را درک نخواهم کرد هیچ یک را

پشمام چقد نمیشناسمشون ولی شماره ام رو دارن🤣

دلمان خوش باشد به چه؟!

بودن ما همانند نبودن رفتگان است فرقی نیست بین ما جز متحرک بودنمان

کآش به بیماری ایی به نام الزایمر مبتلا بودم نه زمان و مکان میدونستم چیه نه آدم و حیوان کآش مجنون بودم کآش نوزادی بودم خفته در آغوش مادر و فارغ از هر چیزی کآش کآش اصلا نبودم….

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی تا درِ مِی‌کده شادان و غزل‌خوان بروم -حافظ

بخوابید ک هیچی بعد ۱۲ شب جدی نیست

اگه برم تراپی فورا نامهٔ بستری مینویسه…🤯

ی دیگ بزرگ تو دلم داره میجوشه🚬

کآش هیچوقت نمیزاشتمت تو پلی لیستم

نمیخنده حتی موقع عکس حتی ب شوخی

پتانسیل هندل کردن مغزمم ندارم چه برسه زندگی…

‏همین زنده بودنمون هم از رودروایسی با مامانامونه.

چیجوری خودمو بیارم رو روال وقتی نمیتونم؟ چطور میتونم مگه میشه؟ چقدر زور بزنم اخه

نفسم منقطع شده