اُکتـبر در سیاتـِل

او نگفـت دوستت دارم؛ ولی با بدنی پر از زخـم به نجاتم آمد، در حالی که من در دریای نمـک غرق می‌شدم...

-🥥

من و تو... یا بگذار بهتر بگویم ما کودکان نوپایی بودیم که سعی داشتند دویدن بیاموزند اما اول باید راه رفتن را می‌آموختیم وقتی شروع به دویدن کردیم زمین خوردیم بارها بلند شدیم و با وجود زخم روی زانو‌هایمان زخم دیگری را مرهم گذاشتیم ما همواره گذشت را بلد بودیم تنها یک چیز را هنوز یاد نداشتیم آن هم این بود که هنوز کودک بودیم و راه زیادی تا بزرگسالی مانده بود....

🍊

او بود در میان تمام دلتنگی هایم نمایان بود، در میان قطرات اشکی که جاری می‌شد تا یادآور این شود، که باز هم من اینجا هستم باز هم من دچار شدم، دچار به کلمه‌‌ای که مدت ها از آن فرار کردم. باز هم احساسات من برگشته بودند، پذیرش هم سخت ترین بخش ماجرا بود. او بارقه‌ی امید بود و تاریکی مطلق؛ هرگز نفهمیدم چطور می‌شود تلألو نور را داشت، اما خاموش بود. هرگز نمی‌فهمم چطور می‌شود، به صدای خنده‌هایش فکر کنم، اما بغض محکم تر گلویم را فشار دهد. من هیچ حس نمی‌کردم و در عین حال همه چیز پوستم را می‌سوزاند، قلبم را مشت می‌زد و سپس نوازش می‌کرد. افکارم خاموش بودند اما این‌بار خاطرات مانند ابراهه‌ای غیر قابل کنترل از چشم‌هایم سرازیر‌ می‌شدند. دیگر نه درد مهم بود، نه غم و نه حتی دلتنگی تنها یک چیز اهمیت داشت. نشدن چیزی که بارها و بارها برای شدنش پیش آسمان زانو زده بودم و سخت آرزویش را داشتم.

My feelings are like images on water, they completely disappear with the slightest sudden movement....🦢