سَـمفونـےِ مَهتـآب '

[دستش را جلوی دهان پسر گرفت<اول آرزو کن و بعد فوت کن>، پسر چشمانش را بست و تا بیست ثانیه پسر بزرگتر به پلک ها و مژه های بلند پسر کوچکتر جلویش چشم دوخته بود، لبخند ناخوداگاهش را جمع کرد و با باز کردن چشمانش شمع را فوت کرد و دود خاکستری رنگ باریکی در هوا معلق شد،پسر بزرگتر به شمع ها نگاه کرد<چه آرزویی کردی؟>پسر کوچتر به بینی کوچکش چینی داد و زمزمه کرد<اگه بگم که دیگه آرزو نیست> و بعد با اخم بامزه ای به چشمان پسر روبرویش نگاه کرد<ولی هیونگ بنظرم آرزو رو روی کاغذ نوشتن بهتره، بنظرم تو رو بیشتر به براورده شدنش نزدیک میکنه، اینطور نیست؟> پسر بزرگتر دستش را دراز کرد و موهای ابریشمی پسر که به خوبی حالت داده شده بودند رو بهم ریخت<نه، آرزو هرجا که نوشته شده باشه، اگر نیتش پاک باشه براورده میشه >پسر کوچکتر نگاهشو به شمع های سوخته و آب شده داد<ولی من اینطور فکر نمیکنم، و هر سال اونارو روی کاغذ مینویسم و براورده میشن >سپس به با لبخند به سمت پسر بزرگتر برگشت<ولی چون تو گفتی امسال نمینویسم ، میخوام ببینم بازم براورده میشه یا نه>] با فکر به همین خاطره ی کوچک چشمانش رابست و بدن بی جان غرق در خون پسر را بغل گرفت، با دستش صورت پسر بزرگ تر را به صورتش چسباند و با پایین چکیدن قطره ی اشکی از چشم چپش کنار گوش عزیز ترین هیونگش زمزمه کرد ~< هیسونگ هیونگ...ببخشید ، باید اصرار میکردم، نباید قبول میکردم ... متاسفم که آرزومو روی کاغذ ننوشتم.>~ خط اول آخرین نامه ی جه یون برای هیسونگ تاریخ2001/4/25

با تموم شدن تماس پیامی نوشت و روی ساعت11:11 تنظیم کرد،شاید یک اعتراف کوچیک یا شایدم خداحافظی

‌ ‌ . . ‌𝑀𝗒 ℓ꯭𝗂𝖿𝖾 ꪱׁ𝗇 𝓨𝗈𝗎꯭𝗋 𝖾y̫𝖾𝗌‌ . ‌. ‌

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ #lady ‌ ‌ Азартная девушка

توی این سکوت، من و تو فقط دو تا سایه‌ایم. بدون مرز، بدون اسم، بدون هیچ نشونه‌ای از اون چیزی که بودیم. گاهی فکر می‌کنم اگه یه روز روشن بشه، دیگه هیچکدوم رو نمی‌بینیم. شاید به خاطر همینه که تاریکی رو بیشتر از روشنایی دوست دارم... توی این تاریکی، نیازی به حرف زدن نیست. کافیه باشی. کافیه بدونم یه جایی، توی همین سیاهی، یه سایه آشنا هست. نه برای نجات دادن، نه برای کامل کردن. فقط برای بودن. شاید این آخرین باری باشه که توی خیالم جایی داری. شاید فردا صبح که روشن بشه، اثری از تو نمونه. ولی امشب... امشب تاریکی مال ماست. همون‌قدر سرد، همون‌قدر بی‌پایان، همون‌قدر بی‌نیاز از توضیح. و من توی همین سکوت، با همین سایه‌ی آشنا، آرامم. نه به خاطر اینکه هستی. به خاطر اینکه توی تاریکی، نیازی نیست باشی تا حست کنم. ولی گاهی... توی عمیق‌ترین لایه‌های این سیاهی، یه چیز مبهم می‌گه این فقط یه خیال نیست. یه چیز توی ناخودآگاهم هنوز به دنباله راهیه که به تو برسه. انگار روح من، توی یه زندگی دیگه، توی یه بعد دیگه، هنوز مال توئه... و این تاریکی فقط یه بهانه‌ست برای اینکه انکارش نکنم.