نَطنز

عزیزِ نادیده‌ی من! بعد از این، هر غروب که دلت گرفت و اندوه جهان روی سرت آوار شد، به طلوع هم فکر کن، خزان را که دیدی، به بهار هم فکر کن. و از آدم‌ها که به تو رنجی و اندوهی رسید و به بد بودنشان که فکر کردی، به این هم فکر کن که همان آدم‌ها جایی و برای کسی، آدمِ خوبِ داستان‌اند…

چه بغضایی که تو شیش هف سالگی سر این سکانس کارتون نکردیم💔

چ ارامشی داره نصف شبی دراز ب دراز کف خونه خیره به سقف پلی کنی و باهاش زمزمه کنی…