نَطنز

یادت باشه هنوز به فکرتم، نکردم اون دورا ولت...

این روزها به هرچه گذشتم کبود بود. هر سایه‌ی که دست تکان داد، دود بود. این روزها ادامه نان و پنیر و چای، اخبار منفجر شده صبح زود بود. جز مرگ پشت مرگ خبرهای تازه نیست. چقدر جهان بی وجود بود .

عبدالجبار کاکایی

امروز ۲ تا گود دی خوردم ولی دی ام گود نشد

سوگوار دیده بودی بر کالبد بی‌جان کُشته‌اش کِل بزند؟! عزیزمُرده با دستمال رنگین دیده بودی دور تابوت کُشته‌اش چوبی بکشند؟! پدر دیده بودی در همان مکان که فرزندش گلوله‌خورده، دست به رقص برآورد؟! اینک این ماییم، شاهد هول‌آورترین وداع انسان با انسان در پرفریب و نیرنگ‌ترین روزگاران.

‏احساس میکنم گیر بستنی فروشای استانبول افتادیم.

روز جوان رو سیاه میپوشم برای جوونایی که امروز سر خاکشون با گل میرن…

من خودم رفتنیم دیگه بم نزن گلوله…

اینجا اون نقطه ای بود که ایرانی دیگه نتونست بامزه باشه 💔