ماهور؛

قلب یک ایران در مشهد به خاک سپرده شد:)

سید علی ابن الجواد را حتما باید بگویم؟ جگرش را ندارم... اصلا مگر نماز وحشت میخواهد آن کوه صلابت؟

بوس واقعا جاش تو ریکشنای من نبود برداشتمش

دم مشهدیا گرم، مشتی هستید واقعا

اون بنده خدا الان یه یه هفته از شدت عشق خوابش نمیبره بچم

بچهای مشهدی به یاد ماهم باشید:))

‏از سلامت روانم فقط یه سلام مونده.

این غم رو نگه میدارم، و مثل چشمام نگه میدارم ، چون دوستش دارم

درحال حاضر تنها دارایی من، همین غمه

دوست دارم عاشق کسی باشم، که هر اتفاقی بینمون افتاد غم منو ناچیز نشمره

خیلی مهمه که غم کسی رو ناچیز نشمرید

ولی به ذهنم اومد ما ایرانیا نمیذاشتیم مردم به کامیون حامل شهدا هم نزدیک بشن ولی عراقیا خودشون تابوت رو رو دوش گرفتن و پرچم و عمامه و چفیه رو هم‌ برای تبرک بردن چقدر فرق بود، بعضی مردم حق داشتن به ما بگن برو رد کارت میخوام آقا رو از نزدیک ببینم...

بدون عمامه و چفیه وارد گودی قتلگاه شدی چقدر شما رسم نوکری را بلدید آقای خامنه‌ای...

نهايت عاقبت بخيري رو شما تجربه كرديد اقاي خامنه اي (:

چقد خوبه که واسه غذامون نمیریم شکار ، مثلاً من از کجا میخواستم بدونم فسنجون‌ترش ها کجا زندگی ميکنن ..

یک دریا اشک دارم و یک فنجان چای خالی؛

کنم هرشب دعایی کز دلم بیرون رود مهرش ولی آهسته می‌گویم الهی بی‌اَثر باشد!

من سر زنم به سنگ و تو ساغر زنی به غیر؟

هر کسی یک دلبر جانانه دارد،من تو را.