25.61

الان اونجام که شاعر فرموده: "ویران شده را حوصله‌ی منت معمار نباشد ویرانه‌ی مارا بگذارید که ویرانه بماند"

آخرین پروانه‌ات هم مُرد در قلبم؛ تو آزادی.

از آدم‌هایی که روی انتخاب کلمات و نحوه حرف زدنشون حساسن، خوشم میاد📮

از این به بعد رویه اینه: محبت کنی، محبت میکنم بدمو بگی، بدتو میگم دورشی، دور میشم دوستم داشته باشی، دوستت دارم بپیچونی، میپیچونم انگار جلوی ایینه ایستادی.

برگشتنی در کار نیست، قدر همه چی رو همون لحظه بدون .

می‌پرسه‌: حالت چطوره‌‌؟ می‌گم: خاکستری؛ فقط بعضی وقت‌ها تیره‌تر می‌شه و گاهی اوقات، روشن‌تر. من نه اون‌قدر حالم بده، که از ادامه دادن دست بکشم‌؛ نه اون‌قدر دلم خوشه که به آینه لبخند بزنم. نمی‌دونم، شاید معنای زندگی همینه.

بهم سر هیچ‌چیز زندگیم گیر ندین شاید تنها چیزاییه که باعث شده امید تو‌ زندگیم بمونه.

‏همه میگن تو چرا انقد زود عصبانی میشی، اما نمی‌دونن که پشت این همه خشم چه شب‌هاییه که هیچ‌کس ازشون خبر نداره، چه جنگ‌هاییه که بی‌صدا با خودم کردم و چه حرف‌هاییه که تو سکوت قورتشون دادم. این عصبانیت اصلاً آسون شکل نگرفته، فوران دردهاییه که سال‌ها تحملشون کردم و روی هم انباشته شدن.

بچه ها واقعا آدم درست باعث میشه فقط و فقط رشد کنید خوشحال باشید و از زندگی لذت ببرید،اون آدمی که مدام به خاطرش ناراحت افسرده و عصبی هستید رها کنید هیچکس به اندازه‌ خودتون اهمیت نداره.

برگشتنی در کار نیست ، قدر همه چی رو همون لحظه بدون

‏تو ممکنه شبانه‌روز دلتنگِ آدمی باشی که اگه برگرده، به هیچ‌وجه دیگه قبولش نکنی تو زندگیت؛ بحث علاقه نیست، بحث آزار و عذابیه که با رفتنش به روحت تحمیل کرده و دوباره نمیخوای تکرار بشه.

‏یکی میاد بلاخره که تیکه هاتو کنار هم بذاره و بهت بگه همین چیزی که هستیو دوست دارم.

چرا؟

ناامید شدن از آدمِ مورد علاقه‌ت غم بزرگیه.

از اینکه اهمیت نمیدم متاسف نیستم، چون قبلا به اندازه کافی اهمیت دادم.

از رفاقت فقد گوه خوریشو بلدین..

دلم میخواد به اطرافیانم بگم آقا اصن من یه وقتایی واقعا نمیدونم چرا حالم بده، لطفا پاپیچ نشین چته چته چته. یه روزایی هست یهو به خودم میام میبینم غمگینم و هرچی فکر میکنم یادم نمیاد دلیلش چی بوده و چه فکری به اینجا رسوندتم و لطفا ناراحت نشین ازم.