25.61

برگشت سیگارشو گذاشت روی لباش همونطور که مشغول روشن کردنش بود بهم گفت: “ نه که دوستت نداشته باشم، نه. فقط می ترسم ازت. پیچیده ای. همونقدر که نداشتنت سخته، داشتنتم سخته. همونقدر که بلدی منو بخندونی، بلدی اشکم رو دربیاری. همونقدر که شعر حفظی و برام می خونی، فحشم بلدی. همونقدر که نرمی، زمختی. همونقدر که معمولا مؤدبی، اگه لازم باشه بی ادبم می شی. آدم نمیتونه بهت اعتماد کنه و کنارت آروم بگیره. همونقدر که بلدی امن باشی و آروم، ممکنه آدم رو پرت کنی ته دره. یه جایی که جنازه آدمم پیدا نشه. همه اینا رو می دونم ولی بازم نمی تونم دوستت نداشته باشم. بی زارم از این خواستنت. بی زارم ولی ازش لذت هم می برم. مثل لذت بازی کردن با دندون لق. درد کشیدن و لبخند زدن. من راستش خیلی وقته دیگه نمی دونم کدوممون دیوونه تریم.”

باورم نمیشه “تعهد” که ابتدایی‌ترین وظیفه آدماس، تبدیل شده به مهم‌ترین ملاک و به راحتی هم پیدا نمیشه.

براى مردم تخماتو درگیر كن نه فكرتو.

حق داری لخت کنین چون بپوشونین دیگه چیزی برای ارائه ندارین😉٫ اصالت

‏من نمیخواستم از چشم بیوفتی اما خب تو تمام تلاشتو کردی.

ازمن ميپرسى چی بين ما رو خراب كرد؟ تو گوش نمى دادى كه بفهمى وحلش كنى؛ تو فقط گوش مى دادى كه جواب بدى.

اگه بمونم خودم و از دست میدم اگه برم تورو از دست میدم اگه صبرم بکنم ماله من نمیشی اگه بگذرم هیچوقت اون حسو تجربه نمیکنم

‏من درو بستم، اما هیچوقت قفلش نکردم.

نیازمند خبریم که شب نتونم از ذوقش بخوابم.

کل پیامی که نوشتی رو پاک کن و بنویس باشه از خیلی اتفاق‌ها نجاتت میده؛ آدمی که نمی‌فهمه تو ده خط هم براش بنویسی بازم نمی‌فهمه، پس الکی خودتون اذیت نکنید.

سر مزار من گل نیار، نمیبخشمت

یه وقتایی لازمه حستو فراموش کنی و لیاقتت رو به یاد بیاری.

ایستاده‌ام و کسی هم نمی‌داند این بنای به ظاهر محکم چقدر در آستانه‌ی فرو ریختن است.

یکی از اخلاقام اینه که قبل اینکه سوال بپرسم حقیقتو میدونم فقط میخوام ببینم تو چقدر بلدی خوب دروغ بگی.

دلم یه نوتیف ”میشه نخوابی“ هیجان انگیز میخواد.

نوتیف یدونه باشه ولی از اونی که میخوای باشه.

بدترین نوع کوری، کور شدن ذوقه. لامصب وقتی از بین میره دیگه هیچ جوره برنمی‌گرده.