«یک قاب رنگی»

‏کاش اینجا زندگی میکردم و اصلا نمیدونستم ایران کجاست💔

«دو برابر مرگم مُرده‌ام و نصف زندگی‌ام، زندگی نکرده‌ام»

من می‌دونم وقتی برم، دیگه محاله برگردم. برای همینه که تا آخرین لحظه همه‌ی تلاشمو می‌کنم.

داشتم فکر می‌کردم آدم‌ها وقتی می‌خوان بهت بابت تروما و دردی که می‌کشی دلداری بدن میگن: «درسته اذیت شدی ولی به جاش یاد گرفتی، تجربه‌ت بیشتر شد، قوی شدی…» ولی شاید من دلم نمی‌خواست قوی بشم، شاید دلم نمی‌خواست درس بگیرم، شاید می‌خواستم خوشحال باشم و احساس امنیت کنم، همین!

‏درختی که ۴۷سال میوه نداده، بهش آب و کود نمیدن! قطعش میکنن !

‏من در حال خدافظی کردن با آخرین پروانه‌هایی امیدی که تو دلم نگه داشته بودم:

خدایا یه کاری کن، همه با هم بخندیم. همه با هم بخریم. همه با هم نو بپوشیم، با هم بگردیم، با هم پیشرفت کنیم. کسی حسرت نخوره، غصه نخوره که چرا نداره و نتونست. خدایا خودت هوای مردم کشورمونو داشته باش 🤲🏼

‏همیشه میگم "دیگه کاریه که شده" ولی خدایی این چه کاریه که شده آخه.

‏عکسی که یه روز میگیرم نه فورا ولی حتما:)

‏قیمت لباس یطوریه که برای تکراری نشدن لباسام،مجبورم آدمای دورمو عوض کنم.

ما حیف بودیم عزیز من تلاشگر بودیم، مهربون بودیم؛ مسئولیت پذیر بودیم، پای کار بودیم، با اراده بودیم، باهوش بودیم، متعهد بودیم، منضبط بودیم، از خودگذشتگی داشتیم، ولی حیف بودیم واسه این دوره از تاریخ، واسه این نقطه از جغرافیا،حیف بودیم عزیز من.

«تو لیاقت آدمی رو داری که می‌دونه چقدر سخته که یکی مثل تو رو پیدا کنه.»

هیچ وقت آسون تر نمیشه فقط تو قوی تر میشی!

‏روان ما ایرانیا جوری شده که وقتی کشور وارد آشوب داخلی و جنگ میشه امید به زندگیمون بیشتره تا روال همیشگی:))))

‏بنده با همین فرمون تا عید ۱۰۰٪ مهاجرت می‌کنم.(به دیار باقی)