«یک قاب رنگی»

هر روز من:

‏مگه این شبا چی گذشته بهت ؟ من :

‏دیگه نه پوست لبی مونده برای کندن ، نه مویی برای ریختن و نه سلامت روانی برای داشتن .

‏هایده عزیز، ما حتی روز های روشنی هم ندیدیم که بخوایم باهاش خداحافظی کنیم.

‏احساس میکنم گیر بستنی فروشای استانبول افتادیم.

یه چیزی به نام غم نخوابیدنه یعنی از شدت فکر کردن و ناراحتی خوابت نمیبره…

‏بچه که بودم مامانم گفت تو قبرستون پا رو قبر کسی نذار به نشانه احترام شخصی که اونجا خوابیده، این عادت برای من موند، حالا تو این خیابونا چجوری قدم بزنیم؟

‏واقعا برام جالبه بدونم یک انسان نروژی الان چه اخباری ر پیگیری میکنه و چی براش جالبه؟

404 سال نبود Error بود

‏اگر بپرسی یک ماه اخیر را چطور سپری کردی؟ اینطور:

‏علاوه بر فضای مجازی حتی علاقم رو به فعالیت در دنیای واقعی هم از دست دادم

یه ایران داره پاشو از استرس تکون میده...

‏من یه روز ثابت میکنم از ۱۰ دی ۱۴۰۴ تا ۱۰ بهمن ۱۴۰۴، یک‌ماه نبود. یک‌سال بود. شایدم بیشتر.

موهایمان سفید شد، گفتند: ارثی‌ست. راست گفتند؛ ما وارثان اضطراب و استرس در تاریخ بودیم.

هر شب نمی‌خوام صبح بشه و هر صبحی که بیدار می‌شم از زندگی بیش‌تر متنفرم.