«یک قاب رنگی»

فکر کنم واکسن کرونا که زدیم داخلش غم و غصه ریخته بودن. اخه من از سال ۹۸ به بعد همش غمگینم

ایرانی و خوشحالی دوتا خط موازی باهمن،هیچوقت بهم نمیرسن.

هیچکدوممون دیگه اینده ای نداریم، بچسبید به لذت های فانی و زود گذر و فسق و فجورات

شاید برای خیلی‌ها مسخره باشه ولی زندگی زیست‌نکرده‌ی بابام و مامانم غصه ایه که همیشه با منه

‏من یه عمر معذرت خواهی به خودم بدهکارم که همه آدمها رو بیشتر از خودم دوست داشتم. بجای اینکه اول به خودم برسم، بقیه رو در اولویت قرار دادم و این اشتباه بود.

‏در آستانه ی نهمین سال متاهلی:

‏می‌دونید یه اپلیکیشنی وجود داره به نام ممدقلی؟ همون لولوخورخوره‌س ولی دیگه ذهنی نیست. بدتره. توی اپ مثلا زنگ می‌زنی بهش. یه صورت ترسناک می‌گه اسم بچه چیه؟ میام میندازمش تو گونی می‌برمش. دانلودش هم خیلی بوده. یعنی داره به‌طور گسترده‌ استفاده می‌شه. ایرانی کم‌عقل کاش مقطوع‌النسل شی

شما بچه‌اید یادتون نمیاد قدیما که پاییز می‌شد یه چیزایی تو آسمون میومد بهش میگفتن ابر بعد از این ابرها یه چیزایی چکه می‌کرد بهش میگفتن باران

آدمیزاد در زمان پریود رسماً دلقک هورمون‌هاشه

‏کاش وقتی کسی‌رو واگذار میکردیم به خدا،یه کد رهگیری هم بهمون میداد،تا ببینیم به کدوم مرحله رسیده.

جدی چرا سیصد چهارصد میدید به قهوه و ماچا؟ خب کباب بخورید.

يه سريا هستن كافيه به چشمات نگاه كنن. حتی اگه كلی هم بخندی باز میگن چرا ناراحتی؟ همونايی كه حتی از نحوه ی تايپ كردنت تو چتا از سكوت كردنت و نگاهت میفهمن تو چته. “من به اونا می گم واقعی ترينام.”

‏الان یه دسته گل بزرگ که حتی نتونم بلندش کنم فقط خوشحالم میکنه.

من بعد از روانی کردن شوهرم:

‏حداقل همین که انقدر بزرگ شدی که از کسی نخوای بیشتر بمونه کافیه. حالا دیگه مهم نیست که پای تلفن، توی بغلت، توی مهمونی یا توی زندگیت