𝘗𝘴𝘺𝘤𝘩𝘰 𝘊𝘰𝘳𝘦

صحبت از پژمردن یک برگ نیست، وای،وای جنگل را بیابان می کنند، دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند، هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا، آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند..

....

گربه یه زخمی و خسته،روزی دوباره جان میگیری. ایرانِ من.

امشب یک جور دیگه ایی غصه دارم.

....

تو هرچقدر هم بلند داد بزنی الله اکبر، صدای بابای سپهر بلندتر بود.

وطنم زنده بمان زخم تورا میبندیم ته این قصه ی غم از ته دل میخندیم.

‌....

من برای قلب تو که تا اخرین لحظه داشت برای ما دعا میکرد تا ابد گریون و غمگین میمونم.

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

شرمنده که شما نیستین و من هنوز نفس میکشم. من هم شاید زود به شما ملحق شدم.

ایرانِ من‌.

تقریبا هرروز یک تیکه از قلبم مچاله میشه با دیدن اسماشون و چهره های نازشون.

انقدر زیادن که تو هر دقیقه یک اسم جدید،یک پست جدید و یک گل پر پر شده یه جدید میبینی.

...

من دلم پیش غریبی ست که نامش وطن است.

با من از ایران بگو.

یه حالیم این روزا که هیچ کلمه ایی نمیتونه وصفش کنه.

یسریا این روزا atp: