امیر نوشت :)

هرچی اکسپلور رو اسکرول میکنم فقط آهنگ عروسی میاد بالا... کاش حداقل چهار تا رفیق اونوری نگه داشته بودم...

پِت مورد علاقه‌ام

امروز یکم حالم بعد از مدت‌ها خوبه... چند تا آهنگ شیش هشت بذارم؟

ای خدا یار من آنجاست، حواست باشد او نشان‌کردهٔ اینجاست، حواست باشد یار من موی سرش قیمت صد فرهاد است قصه‌اش قصهٔ فرداست، حواست باشد گرچه بدجور شکسته‌ست دلِ تنگِ مرا همچنان شاهِ غزل‌هاست، حواست باشد او نگاهم نکند یا نخرد حرف مرا هرچه هست بینِ خود ماست، حواست باشد حرفِ یک عشقِ قدیمی‌ست که برعکس شده دردِ من دردِ زلیخاست، حواست باشد آنچه فرهاد نوشته‌ست به روی تنِ تو شرحِ یک روزهٔ غم‌هاست، حواست باشد همهٔ دلخوشی و زندگی‌ام بودنِ اوست برود، آخرِ دنیاست، حواست باشد نگذاری احدی تیشه به رویش بزند شیشهٔ عمرِ من آنجاست، حواست باشد... #زینب_مزارعی

پیش او دفن کنیدم که مگر زلزله ای بعد صد سال در آغوش کشاند مارا...

«بلدم‌ گیس‌ ببافم، بلدی‌ باز‌ کنی؟»

به فکر این هستم پت بگیرم... البته منظورم سگ و گربه نیست صد درصد ماهی یا شاید پرنده یا نهایتا یک همستر یا خوکچه هندی... ولی ترس دارم زبان بسته با این شیوه نگهداری من دِق کند بمیرد...

ولی پسر بودن خیلی سخته...

غروب دلگیر این جمعه هم گذشت.... یامهدی(عج)

وقتی که حرف رفتنت حسرت به جانم میدهد چشمم خبر از وسعت درد نهانم میدهد گفتی که مجبوری و من اجبار را فهمیده‌ام تاوان اجبار تو را صبر و توانم میدهد؟ روزی برای دخترت تعریف کن حال مرا آخر کسی از نسل تو مرهم نشانم می دهد گفتی چه آمد بر سرت گفتم که تو گفتم که تو... نام تو هر جا میرسد لکنت زبانم میدهد صد سال باید بگذرد تا من فراموشت کنم اصلا بگو داغ تو تا آنجا امانم میدهد؟ هنگام دفنم آمدی بین جماعت دیدمت در حین تلقین بغض تو دارد تکانم میدهد #هادی_معراجی

خالق زینال بندری! ایرج قادری از کارگردانان به‌نام تاریخ سینمای ایران، که اسم‌ورسم عجیبی هم قبل از انقلاب داشت و هم بعد از انقلاب، علی‌رغم ممنوع‌الکاری چند دهه‌ای... ایرج قادری قبل از انقلاب کارگردان فیلم فارسی بود و هوش خیلی دقیق از سلیقه مخاطب و فرهنگ ایرانی اکثر فیلم‌های ایرج قادری در گیشه موفقیت چشمگیری داشتند. رفاقت تا پای جان، مرگ برای رفیق، جوانمردی و لوتی‌گری بخش جدایی ناپذیر فیلم‌های ایرج قادری است... بعد از انقلاب، ایرج قادری تمام هنرمندان قبل انقلاب را جمع می‌کند: ناصر ملک‌مطیعی، محمدعلی فردین، محمدعلی کشاورز، سعید راد، توران مهرزاد و چند چهره شاخص سینمای قبل انقلاب دیگر، و «برزخی‌ها» را می‌سازد. در چند روز اول، «برزخی‌ها» رکورد گیشه را می‌زند. داستان فیلم از این قرار است که چند قاتل و دزد و مجرم سابقه‌دار از زندان فرار می‌کنند و در مرز، در روستایی ساکن می‌شوند. در آغاز قصد فرار از مرز را دارند که جنگ شروع می‌شود و این مجرمین، تحت تأثیر اهالی روستا، اسلحه دست می‌گیرند برای دفاع! فیلم، بعد از مدت کوتاهی اکران، با فشار محسن مخملباف توقیف می‌شود و بعد تمامی هنرمندان فیلم به مدت چند دهه ممنوع‌الکار می‌شوند... حال تصور کنید در جنگ فعلی، ما رفته‌ایم قیصر لس‌آنجلسی را، که غیر از موسیقی مبتذل و فحشا چیز دیگری ندارد، به تهران برگردانده‌ایم در جشن غدیر برای مردم بخواند... دقیق‌تر بگویم، مخملباف، سیدمحمد خاتمی، میرحسین موسوی پشت پرده این ممنوع‌الکاری بودند. مخملباف در شروع انقلاب «توبه نصوح» را ساخت؛ فیلمی با محتوای توبه و جهنم و بهشت، ولی آخرش رسید به ساخت فیلم «سکس و فلسفه» و سیاه‌نمایی چهره ایرانی در غرب برای ارباب اسرائیلی آمریکایی... نکته جالب ماجرا اینجاست؛ در سال ۱۴۰۱، که حتی محسن چاووشی هم شمشیر را علیه جمهوری اسلامی از رو بسته بود، پسر ایرج قادری یک مصاحبه محکم در دفاع از انقلاب، حاج قاسم و رهبری شهید انجام می‌دهد، به شکلی که همه انگشت به دهان وا می‌مانند... راستی، ایرج قادری شاهکار سوپراستارسازی سینمای ایران است. سینمای ایران دو سوپراستار داشت که گیشه را با اسم پر می‌کردند، که هر دو توسط ایرج قادری به سینما معرفی شدند: جمشید هاشم‌پور با فیلم «تاراج» یا همان زینال بندری خودمان، محمدرضا گلزار با فیلم «سام و نرگس». دلم برای ایرج قادری هم سوخت!