Polaris

‏ما گفتیم دخل و خرج‌مون باهم نمی‌خونه سفره‌مون کوچیک شده، اومدن آدمای سرِ سفره رو کم کردن.

همه چیز گران بود؛ جز جان.

عزیزان‌تان را از ته دل و سفت در آغوش بگیرید؛ که فردا به دیر شدن معروف است.

‏دیگه نه پوست لبی مونده برای کندن ، نه مویی برای ریختن و نه سلامت روانی برای داشتن .

‏وضعیت مردم ایران الان اینطوریه که انگار با یه قاتل روانی توی یه اتاق در بسته گیر افتادی و یه نفر از پشت در هفته‌هاست بهت میگه که الان میرم کلید میارم

خدا جون ناموسن اگه راه داره کرکره هارو بده پایین جور دیگه حساب کن٫دیگه گاییده شدم

جاوید نام امید بیات دوستش دایرکت این پیامو داد بهم گفت فراموشش نکنیم اینم متنش بود :

این ویدیوها مربوط به ۱۸ دی‌ماه، روبه‌روی مترو میدان کتاب سعادت‌آباد است. آن شب با دوستم امید آنجا بودیم. مأموران با گلوله جنگی به پا و سینه‌ی امید شلیک کردند. او را به‌سرعت به سمت بیمارستان بردیم، اما در راه… تمام کرد. جنازه‌اش را از بیمارستان بردند و به خانواده‌اش تحویل ندادند. انگار حتی بعد از مرگ هم، از او می‌ترسیدند. امید بیات رپر بود، داروساز بود، باهوش، جسور، و پر از رویا. همیشه می‌گفت: «حق‌مون رو باید از کف همین خیابون‌ها بگیریم.» و آخر… خودش کف همین خیابون‌ها جا موند. الهی بمیرم براش… شرمنده‌ام که زنده‌ام و رفیقم، داداشم، الان زیر خاکه 💔 امید بیات متولد ۱۳۷۸ – همدان برای کار به تهران آمده بود و در سعادت‌آباد با گلوله از ما گرفتندش. یادش تا ابد زنده است نه می‌بخشیم نه فراموش می‌کنیم 🖤

‏اینقدر اخبار و تحلیل نظامی دیدم الان راحت میتونم با تانک پارک دوبل بکنم.

‏نمیدونم نرماله یا نه مردم بیرون تو رستوران کافه نشستن میگن میخندن زندگی ریلکسی دارن احساس میکنم فقط منم که مغزم داره میترکه.

حتی کرونا هم اینقدر جون ادم هارو نگرفت

شب بخیر،چون هیچ کس بدون شب بخیر نباید بخوابه🩵