Polaris

خیلی ممنون٫اینقد اسون منو‌داغون کردی

ابرا میرن کنار رو آب میریزه پتتون همتون هم فقط ادا لب دهن زبون

رفتین زخما موند یادگار ازتون یه معرفت به جاش طلب ازتون.

یه عمری رو سفرم خوردن تهش گفتن بده دستپختم

یه کسایی برام بد میخواستن که واسشون رگ میذاشتم

غصه ها گاییدمون همه فصلا رفتن این پاییزه موند

تا نبود نفعی در اولین فرصت رفتید رفیق چیه بودید افعی

شاید امشب راجبش ظرف‌هارو بشورم، آهنگ گوش بدم و اشک بریزم.

چه تلخ و چه غمگین است بیدار شدن از خوابی که تو در آن بودی.

‏بعضیا انقدر واسم عزیزن که وقتی از چشمم میوفتن خودم بیشتر ناراحت میشم.

تو اخرین مکالممون من هیچ جوابی ندادم. اون لحظه مطمئن بودم حرف زدن هیچ فایده‌ای نداره و ناپدید شدن درست‌ترین انتخابه. اره، من گاهی انتخاب می‌کنم که حتی خداحافظی هم نکنم چون برخی داستان‌ها و آدم‌ها، ارزش همین رو هم ندارن.

«آنگونه دور می‌شوی كه پندارم غروب كرده باشی تا باز مانم از رفتن نوميد و دل‌شكسته»

یادتوهرتنگ‌غروب...

‏لطفاً حرف نزدن سر صبح رو عادی سازی کنید.