my soul...

‏بعضی وقت‌ها صدای استخوان‌هایم را می‌شنوم که زیر بار تمام زندگی‌هایی که نکرده‌ام، خم می‌شوند.

‏این حال ما نمیخواد خوب شه؟ عمرمون رفت بابا.

خستگی نیست سبک زندگیمه.

گاهی سنگین ترین چیزی که انسان حمل میکنه فکر های تو سرشه.

درسته من گفتم خوبم ولی تو چرا باور کردی.

هر کسی یک جور زنده به گور است؛ یکی در فکرش، یکی در قلبش، یکی در تنهایی‌اش. -زنده به گور، صادق هدایت.

و شب، کاش با تو مهربان باشه با تو که در تنهایی اشک میریزی و خودت به خودت می‌گویی:طاقت بیار عزیز من

دلم ميخواد مغزم رو از سرم در بيارم و بذارم جلوم، براش يه ليوان چاى بريزم و بگم، عزيزم ميشه انقدر به همه چيز فكر نكنى؟ ميشه بيخيال شى؛ چون واقعا دارى نابودم میكنى

من خودم هميشه به همه ميگم؛ غصه نخور درست ميشه، ميگذره،حل ميشه ولى دروغ ميگم؛ آدمى با هر غمى كه پشت سرميزاره، با هرحس بدى كه تجربه ميكنه ميشكنه،پيرميشه،ميميره، شايد بگذره،شايد درست بشه ولى ديگه اون آدم سابق نميشى

هیچ چیز واقعاً نمیگذره، فقط شکل درد عوض می‌شه.

‏دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.