my soul...

من اونقدر حرف نزدم که وقتی یکی بهم میگه خب مشکلت چیه حرف بزن گوش میدم حقیقتا نمیدونم از کجا شروع کنم،اصن نمیدونم چی بگم.

بی علاقه به همه چیز؛ مثل گوی معلق در فضا.

مغزی که می خواهد بمیرد؛تنی که می خواهد زنده بماند.

مثل سرگیجه لباسها توی ماشین لباسشویی

من خيلى جاها نيازداشتم يكى بگه كمک نميخواى هيچكس نبود خودم درستش كردم خيلى جاها نيازداشتم يكى بگه مى خواى حرف بزنيم؟ هيچكس نبود غم شد حرفام. خيلى نيازداشتم يكي بگه فدا سرت شده دیگه هيچكس نبود خودخورى كردم خيلى جاها نياز داشتم يكى دلسوزانه راه نشونم بده، هيچكس نبود اشتباه كردم وزمين خوردم وبلند شدم من ديگه خيلى جاها به خيلى چيزا نيازداشتم و هيچكس نبود، بودنتون خيلى قشنگه ها اما نباشيد هم خودموصدامیزنم‌..

دلم برای بچگی هام تنگ شده برای اون روزهایی که فقط خنده مهم بود نه آینده کاش میشد برگردم وبه خودم بگم: ((هی بچه )).هیچ وقت آرزوی بزرگ شدن نکن .

بعضی شب ها درد .فقط درد نیست یه خلاصه هستش از نگفته هات از بغض هایی که نزاشتن حرف بزنی از خستگی تظاهر به قوی بودن از اینکه باید بخندی چون همه عادت کردن به خنده هات ولی خودت یادت نمیاد اخرین کی واقعا خوشحال بودی .

بسیار سخن بود .نگفتیم و گذشتیم.

همه پیر میشن یکی در عمر .یکی در غم

عجیب ترین درد اون لحظه ایه که همه فکر میکنن حالت خوبه همه مطمئنن قوی ای، می خندن کنارت و تو با یه لبخند مصنوعی همه چیو قایم میکنی .اما هیچ کس نمیدونه پشت اون لبخند یه قلب خسته هر روز یه تیکه از خودش رو جا میزاره . هیچ کس نمیفهمه سکوتت سنگین تر از هر فریادیه که تو گلو موند...

-در سر من؛ راه سنگلاخى به يك پرنده ى مُرده مى رسد.

انگار تو ۴۰ سالگی انداختنم وسط این دنیا و زندگی کردنو بهم یاد ندادن

بدون نیاز به توضیح اضافه: آدما باید خودشون برات وقت بذارن توجهی که با اصرار و گلایه باشه ارزشی نداره..