my soul...

ولی از من می‌شنوید هیچ‌وقت کسیو مجبور به انجام کاری نکنید حالت رو نمی‌پرسه؟ نپرسه. نمیاد ببینت؟ نیاد. پیام نمی‌ده؟ خب نده. اولویتش نیستی؟ خب نیستی. توجه نمی‌کنه؟ نکنه. خوبیاتو جبران نمی‌کنه؟ نکنه. نگرانت نمی‌شه؟ نشه. ارزش رفتار آدما وقتی واقعیه که از ته دل باشه ، نه از سر اجبار . . .！👌🏻

من از دیر جواب دادن خوشم میاد！ بهم کمک می‌کنه سريع‌ تر احساساتم رو نسبت به اون شخص از دست بدم

یه افسانه‌ی خیلی قشنگی هست که میگه: «اگه لایقش باشی بهت تعلق می‌گیره و اگه لیاقتِ بیشتر از اونو داشته باشی ازت گرفته می‌شه…» پس بیخود برای چیزای که از دست دادید ناراحت نباشید، حتماً قراره بهترش گیرتون بیاد!

برای خودت زندگی کن، برای خودت بمیر، دیگران دیگرانند هر چقد هم نزدیک و عزیز باشند روزی بهت نشان میدهند که دیگرانند...

سکوت، زبانِ روح خسته است...

نوشته بود: قوی بودن، معمولا آخرین انتخاب آدماست. آدما اولش دوست دارن دوست داشته بشن، فهمیده بشن، اولویت کسی باشن وقتی اینا محقق نمی‌شه، تصمیم می‌گیرن قوی باشن. خیلی درسته به نظرم.

‏من یه عمر معذرت خواهی به خودم بدهکارم که همه آدمها رو بیشتر از خودم دوست داشتم. بجای اینکه اول به خودم برسم، بقیه رو در اولویت قرار دادم و این اشتباه بود.

پرسید چطوری با خودت به صلحی؟ گفتم بعد از جنگ‌های بسیار.

بله، آدم می‌تونه همزمان که داره برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنه به این فکر کنه که کاش شب بخوابه و صبح بیدار نشه.

زندگی‌ست دیگر، تکه تکه‌ات می‌کند و در انتها میان تکه‌هایت نوری از امید می‌تاباند.

واسه هر کسی همونقدر وقت و ارزش بذارید که اون میذاره هر چیزی زیادیش دلو میزنه.

تا میتونید خودتونو به گیج بازی بزنید بگید نمیدونم، بگید نمیتونم، بگید بلد نیستم، بگید حالیم نمیشه، بگید من خرم، بگید من ناتوان عقلی ام ولی ارامش برای خودتون بخری با گفتن این کلمات و هرچی ک شنیدید به هیچ جاتون نباشه...

گفت باورت میشه؟ همه‌ی تلاش های این مدتم فقط برای برداشتن آوار بوده، من هیچی نساختم. گفتم: بعضی وقتا دووم آوردن و بلند شدن خیلی قدرت بیشتری نسبت به ساختن میخواد.

اونی که زنده از توی تاریکی بیرون میاد؛ دیگه نور گدایی نمی‌کنه...

اینجا دگر خیالی برای بافتن نیست.

بچگی نکرده بزرگ شدیم و جوانی نکرده هم پیر...

گرچه دل کوچک غم بسیار دارد اما تو با غم هم زیبایی..

می‌گن: "همش توی سرِ خودته" دقیقاً... مشکل هم همینه! حالا چجوری از توی سرم بیارمش بیرون؟

می‌بینی؟ طوری در رنج کشیدن ماهر شده‌ای که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری. و اما عزیزم، دیدی؟ دیشب هم صبح شد!