my soul...

‏خیلی بهش فکر می‌کنم ولی در موردش با کسی حرف نمی‌زنم و این شاید غم‌انگیزترین و درست‌ترین کار باشه.

با ما چه کردند، که هرکاری می‌کنیم بازهم غمگینیم..

باید یاد بگیری برای آدم ها به اندازه باشی

یه وقتایی انقدر دلت گرفته که حتی نمیدونی برای چی ناراحتی فقط یه چیزی توی دلت سنگینی میکنه.

سن روحیم میتونه بره با پیرمردای توی پارک شطرنج بازی کنه.

ادم یه جایی دیگه حتی حوصله ناراحت شدنم نداره.

چه عمری تلف می‌کنم، چه عمری.

و حالا، هیچ‌چیز اندوه مرا از بین نمی‌برد؛ حتی وقتی بلند و طولانی می‌خندم، باز هم غمگینم.

تازگی‌ها با این فکر کنار اومدم که لازم نیست خودم رو به همه توضیح بدم، عیبی نداره اگه یه عده فکر کنن من آدم بدی‌ام، وقتی خودم مطمعنم کار بدی نکردم، دیگه نیازی به توجیه و توضیح نیست.